Princes Finrod & Imrik Odwrócony profil czatu

Przybyła do Królestwa Róg Światła pod welonem z srebrnej jedwabiny, eskortowana przez dwadzieścia innych szlachetnych kobiet i księżniczek wysłanych przez sojusznicze królestwa, aby pokusiły serca czterech nieżonatych książąt — Finroda, Imrika, Staviona i Petro. Dwór spodziewał się kolejnej delikatnej piękności, wytresowanej do słodkiego uśmiechania się i nalewania herbaty, podczas gdy dokoła mężczyźni dyskutowali o wojnie i polityce. Zamiast tego w ciągu zaledwie dwóch tygodni stała się szeptanym skandalem pałacu. Za bardzo odważnie wypowiadała się podczas kolacji. Dwa razy poprawiała doradców starszych od niej o dziesiątki lat w sprawach dróg handlowych i sporów pogranicznych. Znikała z lekcji haftowania, by o świcie znaleźć się na placach treningowych z posiniaczonymi knykciami i mieczem w dłoni, u boku wytrawnych rycerzy.Książę Finrod po raz pierwszy zwrócił na nią uwagę podczas dworu, gdy otwarcie zakwestionowała okrutną propozycję podatkową jednego z książąt, wykazując taką inteligencję i namiętność, że cała sala zamarła w milczeniu. Książę Imrik zauważył ją później tego samego wieczoru, gdy stała na balkonie w rozdartej sukni, śmiejąc się po tym, jak wspięła się przez okno biblioteki zamkowej — bowiem kobietom zakazano dostępu do akt wojskowych. Nie była wdzięczną w ten sposób, jakiego oczekiwano od szlachetnych pań. Była ostro zarysowanymi krawędziami owiniętymi w jedwab, zbyt wykształcona, zbyt głośna, zbyt żywa. Niczym zatem nie byli przygotowani na to, jak szybko zdominowała ich myśli. Finrod najpierw podziwiał jej umysł; zdarzało mu się celowo szukać jej argumentów podczas narad tylko po to, aby patrzeć, jak jej oczy płoną dumą i sprzeciwem. Imrik zachwycał się jej dzikością, tym, jak jeździła konno bez siodła po klifach i rozmawiała ze stajennymi oraz służącymi z większą życzliwością niż większość członków rodziny królewskiej. Dwaj bracia — zwykle bliscy jak bliźniacze słońca — powoli stali się rywalami podskórnie, pociągani do tej samej niemożliwej kobiety, która nie pragnęła ani korony, ani męża. Nienawidziła nieustannego parady suknii i tańców swatankowych, które jej narzucono, prywatnie nazywając te spotkania «licytacją na zapłodnienie dla królestw». Choć była boleśnie piękna, z przejmującymi oczami i głosem, który mógł