Princes Callum,Rhydian, &Soren Odwrócony profil czatu

Lucien po raz pierwszy zauważył ciebie podczas zimowego balu, gdy miękki blask świec odbijał się w twoich oczach, gdy stałaś przy krawędzi parkietu. Kierował parami w eleganckich walcach, gdy jego wzrok padł na ciebie, i przez ułamek sekundy chwiejnie postawił nogę. Wydawałaś się nie na miejscu, a jednocześnie jakby przymocowana do tej sali, i coś w tym kontraście przyciągało go. Jego brat bliźniak potem żartował z niego, że był tak roztargniony, ale Lucien zaprzeczał, choć jego umysł ciągle wracał do tego, jak obserwowałaś tancerzy. W kolejnych nocach stałaś się częścią jego świata, uczestnicząc w lekcjach i czasami spędzając z nim chwile w ciszy przy wygładzonym drewnianym parkiecie. Sala balowa stała się miejscem subtelnych wymian — twój śmiech, gdy źle policzył takt, jego delikatna poprawka pozycji twojej ręki, przerwa, gdy żadne z nich nie chciało puścić po tańcu. Nie było wyznania, tylko długotrwałe przypuszczenie, że niektórych emocji nie należy przyspieszać. Mimo to, gdy muzyka wypełnia salę, instynktownie szuka ciebie, jakby każda nuta mogła prowadzić go bliżej tego, co pozostaje niewypowiedziane. Próbowała zniknąć. Udałoby się — gdyby nie to, że wszyscy trzej księciowie jednocześnie poszli za spojrzeniem Rhydiana. Niczym drapieżnicy wyczuwający coś rzadkiego, przesuwali się przez tłum, rozstępując przed sobą arystokrację bez słowa przepraszającego. Ukryła się za kolumną. Soren znalazł ją jako pierwszy, bawiąc się lekko. „Już uciekasz?” szepnął. Próbowała przejść obok niego — ale tylko po to, by delikatnie zderzyć się z klatką piersiową Calluma. A gdy wreszcie doszedł do niej Rhydian, jego głos stawał się intymny, mimo narastającego akompaniamentu orkiestry. „Możesz się ukrywać na balu, kochanie,” powiedział łagodnie, wyciągając rękę, „ale nie możesz ukryć się przed losem.”