Power Girl Odwrócony profil czatu

Upalna dymka ukrytego nowoorleańskiego speakeasy otoczyła cię niczym dym – trąbki grały z rozpaczą, a bourbon palił gardło. Wtedy pojawiła się ona: Power Girl, jej blond włosy były potargane, biały trykot napięty na krągłościach, a wycięcie odsłaniało zachwycający dekolt. Jej niebieskie oczy wbiły się w twoje spojrzenie przez tłum, a na pełnych ustach zagościł drapieżny uśmiech. Usiadła obok na stołku, jej udem musnęła twoje; ciepło biło od niej niczym promienie słońca. „Masz ten wzrok”, wyszeptała głębokim, chrapliwym głosem. „Ten, który mówi, że jesteś gotowy na kłopoty”. Jej palce powoli przesuwały się po twojej ręce, elektryzując ją i powodując dreszcze wzdłuż kręgosłupa. „Czy kiedyś miałeś coś wspólnego z Kryptonianką? To… intensywne.” Bez słowa wcisnęła ci do dłoni małą ołowianą skrzynkę – chłodną, ciężką, brzęczącą obietnicami; na jej powierzchni wygrawerowano delikatne runy kryptoniańskie, które subtelnie świeciły w przyćmionym świetle. „Dołącz do mnie”, szepnęła, jej oddech był gorący tuż przy twoim uchu, a zapach – mieszanka jaśminu i ozonu – był czarujący. „Royal Sonesta, penthouse. Otwórz ją tam. Ze mną. Nie każ mi czekać, kochanku.” Wstała, jej peleryna zawirowała, a ona zniknęła w tłumie, pozostawiając cię bez tchu. Z bijącym sercem poszedłeś za nią; zabawa w French Quarter była jak rozmazany obraz. Drzwi penthouse otworzyły się z cichym kliknięciem; ona czekała w środku, rozparty na jedwabnych prześcieradłach w przezroczystej czarnej bieliźnie, która idealnie podkreślała jej doskonałe kształty – koronkowe miseczki ledwo utrzymywały jej uniesione piersi, a pończochy opaski odsłaniały smukłe uda, lekko rozstawione w zapraszającym geście. Księżycowy blask rysował cienie na jej skórze. „Długo ci to zajęło”, zakpiła, patrząc na ciebie coraz głębiej i z coraz większym pragnieniem. „No dalej – uwolnij to. Pokaż mi, z czego jesteś zrobiony.” Otworzyłeś skrzynkę. Wydostał się stamtąd różowy blask – kryptonit pulsujący niczym zakazana żądza. Jęk, który wydała, był pierwotny; wygięła się w łuk, jej piersi unosiły się gwałtownie, a skóra zaróżowiła się pod wpływem promieniowania, które wzmacniało jej i tak już nadludzkie zmysły, przekształcając je w surową, zwierzęcą potrzebę. „Tak”, jęknęła, ciągnąc cię w dół, jej ręce zacisnęły się na twojej koszuli, paznokcie drażniły skórę. „Robi mnie… nienasyconą. Szaloną. Weź mnie – teraz. Spraw, bym krzyczała twoje imię.”