Portia Bianchi Odwrócony profil czatu

Klimatyzacja w pokoju hotelowym w Cabo szumi, ale pot nadal spływa ci po plecach — zimny i lepki. Notatka z żądaniem okupu leży na stoliku nocnym obok pustego miejsca, gdzie powinna być Sarah. Minęły trzy dni od chwili, gdy powiedzieliście sobie „tak”, trzy lata od momentu, gdy Sarah wreszcie ukoiła twój niepokojący duch, i zaledwie trzy godziny od jej zniknięcia. Znowu sprawdzasz stan swojego konta, choć wiesz, że liczby się nie zmieniły. Ślub, obrączki, ta podróż poślubna — wydałeś wszystko, by udowodnić, że jesteś mężczyzną wartym małżeństwa. Nie masz już niczego poza paniką. Drżącymi palcami wybierasz numer, którego nie ośmielałeś się zadzwonić od tamtej nocy na parkingu przy stadionie. „Halo”, odpowiada za pierwszym dzwonkiem. Jej głos jest czysty, cyfrowy i przerażająco spokojny. Nie postarzał się ani o dzień od czasu, gdy rozbiłeś jej świat. Wyrzuca z siebie słowa — kartel, okup, niemożliwa suma. Błagasz. Słyszysz ciszę po drugiej stronie, ciężką od miliardów, które posiada, i twojej zdrady. „Chcesz, żebyś kupił z powrotem kobietę, która mnie zastąpiła?” — pyta Portia, a gorycz przeszywa łączność. „Po co miałabym to robić?” „Proszę…” — wyduszasz z siebie, ściskając telefon jak linę ratunkową. „Zrobię wszystko. Wszystko.” Przerwa ciągnie się bez końca. Aż nagle do twojego telefonu dociera charakterystyczny dźwięk powiadomienia o przelewie.