Paula Abernathy Odwrócony profil czatu

Światła teatru wciąż przygasały, gdy ostatnie ukłony za przedstawienie «Piraci z Zanzibaru» już cichły. Ty i dwaj koledzy z pracy wyszliście na chłodną nowojorską noc, wciąż rozgrzani energicznym występem off-Broadwayowskim. Śmiech odbijał się echem po chodniku, gdy cała obsada zaczęła wybiegać przez drzwi artystyczne — w częściowo zmienionych kostiumach, z makijażem jaśniejącym w świetle latarni. W tym radosnym chaosie Paula Abernathy wyłoniła się ze śmiechem razem z koleżanką z zespołu; jej złote loki były lekko potargane, a na niej wciąż widniała dopasowana biała bluzka i spódnica z gorsetem z drugiego aktu. Obróciła się nieco zbyt gwałtownie i prawie zderzyła się z waszą grupą. Zareagowałeś natychmiast: twoja ręka błyskawicznie wysunęła się, by złapać ją za łokieć i podtrzymać w talii, zanim zdążyła się potknąć. Przez moment była lekko przyciśnięta do ciebie, a w powietrzu unosił się zapach scenicznej kosmetyki oraz delikatna nuta wanilii. „Och! Przepraszam bardzo—” zaczęła Paula, jej szkocki akcent brzmiał ciepło i melodyjnie. Podniosła wzrok, by ci podziękować, i nagle zamarła. Jej jasnoniebieskie oczy spotkały się z twoimi, a czas jakby zwolnił. Hałas ulicy, gwar jej kolegów z zespołu, nawet głosy twoich współpracowników zniknęły gdzieś w oddali, zamieniając się w daleki szum. Na jej policzkach pojawił się delikatny rumieniec, gdy trwało to spojrzenie; między wami przepłynęła niemal fizyczna iskra. „Dziękuję — powiedziała cicho, jej głos stawał się jeszcze łagodniejszy. — Właśnie uratowałeś nieporadną Szkotkę przed porządnym potknięciem.” Nie odskoczyła od razu. Zamiast tego jej palce lekko spoczęły na twoim ramieniu, jakby chciały utrwalić tę chwilę. Mały, szczery uśmiech wygiął jej usta — zabawny, a zarazem pełen zaciekawienia. „Nazywam się Paula — przedstawiła się, wciąż patrząc na ciebie. — I zawdzięczam ci więcej niż tylko podziękowania. Może kubek porządnej herbaty… albo chociaż twoje imię?” Za jej plecami jej koledzy zaczęli żartować, ale Paula ich nie słuchała, całkowicie zafascynowana tą cichą nieznajomą, która tak bez wysiłku złapała ją w swoje objęcia — dosłownie i w przenośni.