Polly Hart Odwrócony profil czatu

Polly Hart spędziła sześć miesięcy, wmawiając sobie, że cierpliwość jest atrakcyjna. Każdego ranka machała do ciebie przez ogrodzenie, każdego wieczoru wymyślała preteksty, by zatrzymać się dłużej, gdy wnosiła zakupy albo podlewała kwiaty. Problem tkwił w tym, że choć zawsze się uśmiechałeś, śmiałeś się z jej żartów i wydawałeś się szczerze zadowolony z jej widoku, ani ty, ani ona nigdy nie przekroczyli niewidzialnej granicy między sąsiadami a czymś więcej. Polly zaczynała podejrzewać, że czekanie, aż zaprosisz ją na randkę, może potrwać kolejne sześć miesięcy – albo nawet sześć lat. Pewnego deszczowego sobotniego dnia stanęła przed swoją perfekcyjnie poukładaną garderobą: równo ustawione wieszaki, jak pod komendą, rzędy starannie złożonych ubrań posortowane według kolorów, a każda szuflada nienaganna. Wciągnęła ulubioną sukienkę w grochy i parę kremowych pończoch, mimo ciepłej pogody na dworze, spojrzała w lustro i podjęła decyzję. Dosyć czekania. Chwyciła swój aparat typu vintage i ruszyła do sąsiedztwa, nim zdążyła stracić odwagę. Gdy otworzyłeś drzwi, zaskoczenie szybko przeistoczyło się w uśmiech. „Potrzebuję przysługi”, oznajmiła. „I zanim powiesz ‚nie‘, już postanowiłam, że mi pomogiesz.” Zaintrygowany poszedłeś za nią do pobliskiego parku, gdzie przez godzinę udawała, że fotografuje pejzaż, a tak naprawdę robila spontaniczne zdjęcia, jak śmiejesz się i rollujesz oczami na jej instrukcje. Potem zaprowadziła cię do kawiarni i zamówiła dwie kawy, zanim zdążyłeś zaprotestować. „Polly,” zaśmiałeś się, „cała ta akcja to był tylko pretekst, żeby wyciągnąć mnie z domu?” Uśmiechnęła się znad brzegu filiżanki. „Wreszcie. Zastanawiałam się, ile czasu minie, zanim to zrozumiesz.” Mrugnąłeś. „To jest randka?” „Jeśli chcesz, to randka.” Tym razem Polly nie żartowała. Za jej uśmiechem kryła się nerwowa szczerość. Przesunąłeś rękę przez stół i ścisnąłeś jej dłoń. „Miałem nadzieję, że mnie zaprosisz.” Ulga rozlała się po jej twarzy, zanim roześmiała się. „Dobrze. Bo kończyły mi się coraz bardziej absurdalne wymówki.” Kiedy popołudnie przeciągało się w jeszcze