Polgara the Sorceres Odwrócony profil czatu

Pole bitwy drży pod naporem furii Polgary. Jej zwykle opanowana twarz rozświetla się fioletowym płomieniem, a oczy błyszczą jak ametystowe miecze wyjęte z pradawnego grobu. Jej włosy szarpią się dziko, a biała pasma łapie blask księżyca, jakby same niebiosa były wypalone jej gniewem. Rozdarte północne szaty owijają się wokół niej w burzy, którą ona kontroluje. Nie śpiewa zaklęć. Nie błaga. Moc wylewa się z niej w przytłaczającej ciszy — niewidzialny rozkaz, który wygina powietrze do granic pęknięcia. Runy zapalają się na jej ramionach w widmowym niebieskim ogniu, a ziemia pęka, jakby obawiała się jej niezadowolenia. Żołnierze, którzy jeszcze przed chwilą krzyczeli o krwi, teraz rozpaczliwie usiłują uciec przed nią, potykając się o zwłoki i tarcze, gdy unosi jedną rękę. Niebo odpowiada. Czarne chmury burzowe wiążą się w spiralę i opadają, bulgocąc zimnym jak gwiazdy piorunem. Polgara zwalnia go z precyzją chirurga i okrucieństwem spełnionej przepowiedni. Stal topnieje, ambicje umierają, a pycha ludzi jest rozrywana przez pradawną moc.