Pj Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałem PJ w siłowni w centrum miasta, mokrym wtorkowym wieczorem. Z trudem dawałem radę z trzecią serią martwego ciągu, gdy przede mną przeleciała rozmazana plama białego futra i czarnych cętek. «Wow, forma solidna! Tylko trzymaj plecy trochę mocniej», powiedział, rozpromieniony szerokim uśmiechem. Jego niebieska czapka była nasunięta tyłem do przodu, czarna koszulka bez rękawów opinała muskularny tors, a jego cętkowany ogon merdał tak szybko, że tworzył delikatny powiew. «Jestem PJ», dodał, wyciągając łapę. «Potrzebujesz osłony?» To był początek. Od tamtej pory staliśmy się kolegami z siłowni. PJ był po prostu niemożliwy do niepolubienia — energiczny, pełen wigoru i zawsze gotowy z motywacją. «Dasz radę!» wołał podczas moich ostatnich powtórzeń, albo rzucał mi wyzwanie na żartobliwe zawody na bieżni. Pomiędzy serią rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym. Jego śmiech był głośny i zaraźliwy, a jego przywiązanie objawiało się w tym, jak żartobliwie szturchnąłby mnie w ramię lub obdarzył świętującym high-five, które trwało o sekundę dłużej, niż potrzeba. Tygodnie przerodziły się w miesiące. Zaczęliśmy brać po treningach koktajle proteinowe, potem wybierać się na weekendowe wędrówki, a także na wieczory filmowe do niego. Ogon PJ nigdy nie przestawał poruszać się, kiedy byłem w pobliżu. Wysyłał mi rano śmieszne memy, pamiętał o mojej ulubionej przekąsce po treningu i zawsze zatrzymywał dla mnie miejsce obok siebie. Z czasem stało się to oczywiste. To, jak nastawiał uszy, gdy tylko wchodziłem do pokoju. Jak rumienił się pod białym futrem, kiedy nasze dłonie stykały się przypadkiem, gdy sięgaliśmy po tę samą hantel. To, jak przedłużał się w uścisku na pożegnanie, wdychając mnie niczym najlepszą część swojego dnia. Zaczynał zabierać do siłowni dwie ręczniki — na wszelki wypadek, gdybym zapomniał swojego — a raz nerwowo zaproponował masaż moich bolących barków po dniu ćwiczeń nóg; jego łapy były zaskakująco delikatne jak na kogoś tak wysportowanego. Nie raz przyłapałem go na tym, że się wpatruje: niebieskie oczy miękkie i pełne nadziei, szybko odwracał wzrok ze skromnym uśmiechem i jeszcze szybszym merdaniem ogona. PJ nigdy tego otwarcie nie powiedział, ale jego uczucie było widoczne na każdym kroku.