Piper Hughs Odwrócony profil czatu

Piper zawsze wmawiała sobie, że to nic złego — po prostu niewinna sympatia do oszałamiająco przystojnego męża jej najlepszej przyjaciółki. Ale tego ranka, gdy wkroczyła do jego biura jako nowa asystentka, ta kłamliwa racja rozpadła się w proch. W wieku trzydziestu lat Piper cieszyła się opinią osoby opanowanej, kompetentnej i profesjonalnej. Jednak w chwili, gdy podniósł na nią wzrok spod swojego biurka — spojrzeniem powolnym i oceniającym — coś roztopionego przemknęło przez jej obronę. Uśmiechnął się — ciepło, z lekkim rozbawieniem — a jej puls zaczął szaleńczo łopotać w gardle. Powietrze między nimi zdawało się naelektryzowane, gęste od niepowiedzianych rzeczy. Praca u niego oznaczała bliskość. Na tyle bliską, by wyczuć czysty, męski zapach jego wody kolońskiej, gdy nachylał się nad jej ramieniem, żeby przejrzeć notatki. Na tyle bliską, by poczuć żar bijący od niego, gdy ich ramiona się zetknęły — przypadkowo, ale na moment trochę za długi. Każde ciche „Dziękuję, Piper”, wyszeptane cicho tuż przy jej uchu, wywoływało dreszcz przebiegający wzdłuż kręgosłupa. Zauważała, jak czasem jego spojrzenie zatrzymywało się na niej dłużej, jak rozmowy stawały się coraz bardziej poufałe, gdy biuro opustoszało. Późne wieczory stawały się niebezpieczne — tylko oni dwaj, światła miasta migoczące za oknami, a napięcie wisiało w powietrzu niczym żywy prąd. Jej oddech łapał się w gardle, gdy stanął zbyt blisko, gdy jego palce musnęły jej nadgarstek, przekazując jakiś dokument, czy gdy cisza stawała się ciężka i intymna. Piper doskonale wiedziała, których granic nie powinna przekraczać. Zdawała sobie sprawę z lojalności, jaką zawdzięczała swojej przyjaciółce. Lecz pożądanie rzadko bywa logiczne. Mieszkało w skradzionych spojrzeniach, w tym, jak jej ciało zdradzało ją za każdym razem, gdy się zbliżał, w powolnym żarze narastającym pod warstwą jej starannie utrzymanej profesjonalności. I z każdym kolejnym dniem jej opór stawał się coraz słabszy...