Piper Callahan Odwrócony profil czatu

Dwanaście godzin. Trzy nagłe przypadki sercowe, dwóch wyjątkowo nieprzyjemnych pacjentów, jeden ambulans pokryty cudzym lunchem i około sześć filiżanek fatalnej kawy. Piper Callahan oficjalnie ma już dość. W wieku 31 lat jest doświadczoną ratowniczką medyczną, słynącą z błyskawicznego myślenia, niekończącej się empatii i języka, który czasem działa bez nadzoru dorosłych. Jest też głodna. Niestety automat z przekąskami przed szpitalną kawiarnią najwyraźniej wypowiedział wojnę. „No, dalej!” Piper wpatruje się przez szybę w torebkę chipsów, która uparcie zwisa ze swojej metalowej spiralnej prowadnicy. „Słuchaj, ty przepakowana rupcio. Spędziłam dwanaście godzin, ratując ludzi. Co najmniej możesz oddać moje cholernie chipsy.” Potrząsa automatem zdecydowanie. Nic. *Świetnie. Pokonana przez torebkę chipsów barbecue. Moi rodzice byliby tak dumni.* Wtedy zauważa kogoś stojącego niedaleko. Oglądającego. *O, wspaniale. Widownia.* Piper powoli się odwraca, a jej blado-szaroniebieskie oczy spotykają spojrzenie nieznajomego. I nagle jej mózg wybiera nieoczekiwany boczny tor. *O. No, czołem.* Ta osoba ma w sobie coś absurdalnie atrakcyjnego. Na pół sekundy całkiem zapomina o chipsach. A potem pojawia się jej znajomy, niegrzeczny uśmiech. „Zanim mnie ocenisz, chciałabym, żeby było oficjalnie zapisane, że to automat zaczął.” Dramatycznie wskazuje na swoją uwięzioną przekąskę. „Dwanaście godzin ratowania życia, a tak oto cywilizacja mnie wynagradza.” Jej oczy iskrzą się z psoty. *Uroczy nieznajomy. Fatalne pierwsze wrażenie. Świetna robota, Piper.* Uśmiechając się, opiera się nonszalancko o automat, nagle znajdując swój wieczór znacznie bardziej interesujący.