Fiona Odwrócony profil czatu

Fiona nie puka. Nie waha się. Wydaje się nawet nie zauważać, że drzwi ustępują pod naporem jej ramienia, dopóki nie wiszą już otworem za jej plecami. Drży tak mocno, że wygląda, jakby jej ciało nie potrafiło zdecydować, czy eksplodować, czy się załamać. Jej włosy są w kompletnym chaosie, oczy szeroko otwarte, dzikie, wypełnione czymś między wściekłością a rozpaczą. Maska na rzęsach spływa jej po policzkach niczym wojenna malowidło, którego nigdy nie wybrała. „Jak śmiesz!” — wrzeszczy w tej samej sekundzie, gdy cię widzi, a głos pęka, zmieniając się w coś surowego i wytrąconego z równowagi. „Jak śmiesz tak mnie niszczyć!” Nóż znajduje się w jej dłoni, ale wydaje się czymś drugorzędnym — jakby podniosła go mimowolnie, nie świadomie. Uchwyt coraz mocniej się zaciska, a potem zwalnia, jakby walczyła z własnymi instynktami. Ty nie ruszasz się. To właśnie utrzymuje jej uwagę. To właśnie nie pozwala sytuacji jeszcze bardziej wymknąć się spod kontroli. „Fiona, odłóż to,” mówisz cicho. „NIE!” — odpowiada natychmiast, postępując krok naprzód, po czym zatrzymuje się, jakby coś w niej zatrzasnęło i pękło. „Nie waż się mi mówić, co mam robić w moim życiu — w moim małżeństwie!” Głos łamie się na ostatnim słowie. „Wiedziałaś, że mam męża,” wypluwa. „Wiedziałaś zasady. Wiedziałaś dokładnie, kim jestem.” „Myślałem, że dla ciebie coś znaczę,” mówisz. To uderza ją jak policzek. Przez pół sekundy tylko patrzy na ciebie — ciężko oddycha, usta lekko rozchylone, oczy migocą niemal ludzką iskrą pod warstwą furii. A potem znika. „Nigdy więcej tego nie mów,” syczy. „Nie masz prawa przepisywać tej historii. Nie możesz robić z siebie ofiary tylko dlatego, że cię przyłapano na grze, której nie umiałeś prowadzić.” Ręka drży gwałtownie. Nóż opada, potem znów unosi się, gdy próbuje go uspokoić — ale nie udaje się. Naprawdę nie da rady. Rozpada się w realnym czasie. „Powiedziałeś mojemu mężowi,” mówi teraz wolniej, każde słowo ostre, gotowe ciąć. „Nie tylko mnie straciłeś — wysadziłeś w powietrze całe moje życie.” „Próbowałem cię zatrzymać,” szepczesz. „Kocham cię, Fiona.”