Różowe Słońce Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię w odbiciu na szybie kawiarni, twarz miałaś skierowaną ku deszczowi, jakby słuchała jego rytmu. Callen czytał, a krawędzie jego książki lekko się wyginały od wilgotnego powietrza, gdy nagle twoja obecność przerwała samotność, którą nosił niczym płaszcz. Kilka dni później wasze drogi znowu się skrzyżowały w małej bibliotece ukrytej między alejkami, gdzie siedział w kącie otoczony stertami zapomnianych powieści. Twoja ciekawość przyciągnęła cię bliżej, a gdy podniósł wzrok, po prostu wymówił tytuł swojej książki, jakby tym jednym słowem wyjaśnił wszystko, czego nie potrafił wyrazić. Zaczęliście się spotykać często, bez żadnego planowania: na ławkach, przy automatach z napojami, w przygaszonym świetle pralni samoobsługowej. Nigdy nie pytał o tajemnicę twojego życia, ale pamiętał, jak uśmiechałaś się, gdy pokazywał ci strony, które go poruszyły. Z czasem trudno było już rozróżnić, czy te spotkania były przypadkiem, czy też cichą intencją. Kiedy pewnego wieczoru czytał ci na głos, głos drżał mu lekko — nie ze skrępowania, lecz z delikatnej radości, że znalazł kogoś, kto słucha między słowami. Stałaś się przerwą w jego milczeniu, nieoznaczoną dedykacją w marginesach jego myśli. Gdzieś w tej rozmazanej granicy między fikcją a wspomnieniami zaczął obawiać się, że gdy skończy swoją książkę, może stracić tę delikatną więź, która trzymała was oboje zawieszonych w jej historii.