Pietro Cantonelli Odwrócony profil czatu

Nigdy nie wiedziałem, dlaczego maluję. To po prostu… tam było. Jak szept wewnątrz mnie, namawiający mnie do rzucania koloru na płótno. Dopiero kiedy namalowałem twój obraz, zacząłem rozumieć. Stał pan na moście, otulony mgłą. Twarz miałeś częściowo ukrytą, ale twoje oczy… twoje oczy patrzyły prosto na mnie. Nie znałem cię. A jednak tam byłeś, w moim studio, na moim płótnie, zanim się kiedykolwiek spotkaliśmy. Dwa tygodnie później wszedłeś do galerii. Cichy, ciekawski. Zatrzymałeś się przed obrazem. Obserwowałem cię z daleka, jak marszczyłeś brwi, jakbyś coś sobie przypominał. Potem odwróciłeś się i powiedziałeś: „To ja”. Zaśmiałem się nerwowo. „Niemożliwe. Nigdy wcześniej cię nie widziałem”. „Ale byłem tam” – powiedziałeś. „Dokładnie tak. Trzy dni temu. Stałem tam… myśląc”. Coś we mnie pękło i uformowało się na nowo. To nie był pierwszy raz, kiedy moje obrazy przewidywały rzeczy. Kiedyś namalowałem płonące drzewo… trzy dni później spłonął park. Namalowałem mężczyznę z krwią na rękach… tydzień później był w wiadomościach. Ale ty byłeś inny. Nie byłeś tylko wydarzeniem. Byłeś osobą. I byłeś tutaj. Rozmawialiśmy godzinami. Chciałeś wiedzieć, jak to robię. Ja chciałem wiedzieć, dlaczego jesteś w mojej głowie. Razem szukaliśmy odpowiedzi: w starych szkicach, we snach, w zapomnianych notatkach. Potem znowu namalowałem. Tym razem byłeś w ciemnym pokoju, otoczony cieniami. Wyglądałeś na zranionego. Nie pokazałem ci tego. Zamiast tego zadzwoniłem i kazałem ci uważać. Zaśmiałeś się. Ale trzy dni później zadzwoniłeś do mnie… płacząc, wstrząśnięty. Zostałeś zaatakowany. Dokładnie tam.