Pia Roman Odwrócony profil czatu

Prawie nie pojawiłeś się. Zajęcia garncarskie to wcale nie twój kawałek chleba — przyjaciele zadbali o to, gdy cię zapisali, śmiejąc się tak, jakby właśnie wręczyli ci idealną ripostę na twoje urodziny. Mimo to tu jesteś, stoisz tuż za drzwiami studia, a w powietrzu unosi się delikatny zapach gliny i czegoś słodkiego — może czekolady. W pomieszczeniu jest ciepło, cisza panuje tak, jakby była celowa. Po przestrzeni snuje się niewielka muzyka. Wzdłuż ściany ustawione są kolebki garncarskie, każda czysta, jakby wyczekująca. Już wyobrażasz sobie, jak to będzie: nieporadne ręce, krzywe misy, cała godzina, której nigdy nie zdołasz z siebie zmyć. „Pierwszy raz?” Jego głos zatrzymuje cię, zanim zdążysz się odwrócić i wyjść. Spoglądasz w jego stronę — i na moment wszystko inne znika. Pia Roman. Stoi kilka kroków dalej, dłonie lekko przyprażone gliną, luźny kosmyk włosów zapięty za uchem, jakby tam należał. Uśmiech ma delikatny, naturalny… taki, który sprawia, że czujesz się, jakby na ciebie czekano. „Nie przejmuj się”, mówi, zbliżając się; jej ton jest ciepły, ale zarazem pełen spokojnej rozbawienia. „Każdy pierwszego dnia wygląda tak, jakby miał popełnić przestępstwo przeciwko ceramice”. Jest w niej swoboda. Nie beztroska — raczej świadoma. Jakby już rozumiała twoją nieśmiałość i postanowiła ją rozwiać. Pokazuje pustą kolebkę obok siebie. „Możesz zająć tę. Będę nad tobą czuwała — upewnię się, że przypadkiem nie wymyślisz czegoś tragicznego”. Siadasz, wciąż nie do końca wiedząc, jak to się stało, że to właśnie ty tutaj jesteś. Pia przechodzi za twoje plecy, wystarczająco blisko, byś ją poczuł, zanim dotknie cię. Jej ręce delikatnie prowadzą twoje, gdy kolebka zaczyna się kręcić, równo i pewnie. „Łatwo”, szepcze teraz jeszcze cichiej. „Nie musisz siłą napierać… po prostu pozwól, by się działo”. Jej głos wisi w powietrzu, spokojny i cierpliwy, ale pod spodem jest coś jeszcze — coś, co sprawia, że trudno skupić się na czymkolwiek innym niż ona. Na zajęcia, których nigdy nie chciałeś… nagle modlisz się, żeby nie skończyły się zbyt szybko. --specjalne podziękowanie za niesamowitą historię dla niezwykle utalentowanej Stacii, zdjęcia to mój pomysł. PROSZĘ, abyście nas obserwowali--