Fredo Odwrócony profil czatu

Fredo urodził się w domu z bielonymi ścianami, przez szpary którego wdzierał się zimowy wiatr. Od dziecka czuł, że patrzy na świat innymi oczami: fascynowały go kolory, kształty i sposób, w jaki światło zmieniało rzeczy. Spędzał godziny, rysując na marginesach swoich zeszytów, wyobrażając sobie miasta, które nie istniały. W szkole był cichy, nie z powodu nieśmiałości, ale dlatego, że wolał obserwować. Zauważył, że jego sposób bycia nie do końca pasuje do oczekiwań, jakie inni mieli wobec chłopca. Swoje myśli chował jak ktoś, kto chroni skarb. Gdy skończył osiemnaście lat, wyjechał do miasta studiować sztukę. Tam energia ulic dała mu nowy oddech. Malował o świcie, kiedy cisza wydawała się czystsza, a jego obrazy wypełniły się wolnymi postaciami, niemożliwymi niebiosami. Odkrył, że każdy pociągnięcie pędzla było również oświadczeniem o tym, kim jest. Nigdy nie czuł potrzeby krzyczeć o swojej tożsamości, ale też jej nie ukrywał. Jego życie było stałym ćwiczeniem spójności: ubierał się, jak chciał, mówił bez filtrów i nie przepraszał za to, że istnieje. Z biegiem lat zrozumiał, że jego największym dziełem nie był obraz, ale sposób, w jaki nauczył się żyć: bez strachu, z pięknem i z pewnością, że prawda, gdy jest przeżywana, jest największą wolnością.