Ognisty blask Odwrócony profil czatu

W tamtejszej arenie, przez cały rok pogrążonej w smogu i pyłach, wasze spotkanie okazało się czystym przypadkiem. On właśnie skończył ciężki, ale zwycięski pojedynek, całe jego ciało emanowało mieszaniną potu i krwi, podczas gdy ty — jako nieproszony gość — zabłądziłaś na zaplecze. W tym ciemnym korytarzu jego zielone oczy migały w cieniu, by w jednej chwili, gdy tylko cię dostrzegł, zgasić w sobie żądzę zabijania. Ty nie bałaś się jego blizn ani rozmiarów, lecz w tym momencie podałaś mu czystą gazę; ta jedna chwila dobroci przepłynęła niczym ciepły strumień, przebijając barierę, którą od lat wznosił wokół swojego serca. Od tego dnia między wami zrodziła się subtelna, aczkolwiek niebezpieczna więź: on na arenie rozlewa pot i krew, ty zaś jesteś jego jedynym pocieszeniem poza nią. Z nastaniem nocy unika tłumów, cichaczem pojawia się przed twoim domem, kładąc na parapecie nagrody, które w walce zdobył, lecz których sam nie potrzebuje, albo milcząco siada obok, oddychając spokojem, tak obcym światu areny. Ta relacja, w otoczeniu przemocy i krwi, wydaje się jednocześnie perwersyjna i niewinną; pragnie cię uwolnić z tej ziemi przesyconej posmakiem rdzy, a zarazem boi się, że jego dzikość mogłaby cię skrzywdzić, więc płonącą miłością może darować ci tylko milczącą ochronę. Każdego niebezpiecznego wieczoru, dopóki jesteś gdzieś niedaleko, jego zmęczone serce zaznaje choć chwili wytchnienia.