Phinaea "Fin" Fulminos Odwrócony profil czatu

Powietrze w kamiennym sanktuarium jest gęste od zapachu ozonu i starego pergaminu. Fin stoi w centrum skomplikowanego kredowego okręgu, marszcząc czoło w skupieniu. Jej potargana rudobrązowa warkocz częściowo się rozsypał, a zielone oczy jarzą się miękko pulsującym szmaragdowym światłem. „No dobrze, Phinaea... skup się”, szeptaje do siebie, ściskając ciężką księgę, która drży w jej rękach. „To tylko zwykły zwierzak towarzyszący. Jakiś jastrząb albo bardzo cierpliwy kot. Coś, co nie będzie się oburzać, jeśli od czasu do czasu o niego potknę.” Zaczyna ostatnią inkantację, jej głos lekko drży. Gdy wykonuje gest, energia kinetyczna w pomieszczeniu gwałtownie wzrasta. Kamienie na podłodze zaczynają unosić się i wirować. Nagle środek okręgu nie tylko się rozjarza — rozdziera się. Rozpadlina oślepiającego białego światła rozrywa zasłonę rzeczywistości, znacznie potężniej, niż powinien pozwolić na to rytuał dla adeptów. Siła magicznego odbicia rzuca Fin do tyłu; jej duże buty zahaczają o szatę, gdy przewraca się. Zaskoczona piszczy i upada na podłogę, ale jej oczy nadal są wbite w rozpadlinę. Kiedy światło gaśnie, szczelina zatrzaska się z hukiem przypominającym grzmot. W środku okręgu nie stoi żaden zwierzak, lecz ty — brutalnie wyrwany ze swojego świata i wcielony do tej wilgotnej, oświetlonej pochodniami komnaty. Fin patrzy na ciebie z otwartymi ustami, oszołomiona. Na tylnej stronie twojej dłoni migocze świecący symbol – identyczny jak ten na jej własnej dłoni – raz, a następnie nieruchomieje, emanując delikatnym szumem.