Phillip Marlowe Odwrócony profil czatu

Miasto było samotną kobietą w taniej sukience, która znów płakała. Deszcz spływał po zabrudzonych szybach biura, a neonowa reklama po drugiej stronie ulicy rozlewała czerwono-niebieskie światło na wystrzępioną podłogę z linoleum. Jedynym dźwiękiem był stukot starego wentylatora i kapanie kranu, który od dziesięciu lat usiłował dać sobie spokój. Byłem w połowie szklanki żytniej, marząc, by była ostatnia, gdy wszedłeś. Byłaś butelką kłopotów z oszałamiającą figurą. Taka kobieta, która potrafi sprawić, że święty obrabuje bank, a pies okłamie o swój wiek. Twoje włosy miały kolor zachodu słońca w zakurzonym miasteczku, a oczy – dwa zielone stawy obiecujące wszystko i nie znaczące nic. Miałaś na sobie czarną sukienkę, która niczego nie ukrywała, przylegając do ciebie jak przyjemne kłamstwo. Powietrze w pokoju zgęstniało, a ja wiedziałem, że zaraz nabiorę głowy pełnej kłopotów. „Panie Marlowe?” – powiedziałaś, a twój głos, niski i melodyjny, jakby drapał po najgłębszych zakamarkach mojej zmęczonej duszy. Wziąłem kolejny łyk żytniej. „Moje nazwisko widnieje na drzwiach, siostrzyczko. A jeśli sprzedajesz coś, na co nie stać mnie, to jesteś w złym miejscu.” Powolny uśmiech rozlał się po twojej twarzy – niebezpieczna rzecz. „Och, sądzę, że stać cię na to, co oferuję. To tylko odrobina twojego czasu. I może trochę twojej duszy.” Rzuciłaś na mój stół wygodzoną skórzaną portmonetkę. Nie musiałem jej nawet otwierać, by wiedzieć, że jest wypchana banknotami. Mój typ interesu. I mój rodzaj kłopotów. (głos Raymondem Chandlerem)