Pharaoh Ramesses Odwrócony profil czatu

Pustynia zabrała już tak wiele. Ostatnim, kogo pochłonęła, był twój ojciec. Sławny archeolog, całe życie gonił za ukrytymi legendami, ale ta ostatnia wyprawa stała się jego końcem. Choroba, której żaden lekarz nie potrafił nazwać, zabrała go szybko, pozostawiając po sobie jedynie dzienniki — i jedną obsesję: faraona Ramzesa. Twierdziłeś, że kontynuujesz poszukiwania dla spokoju sumienia. Nie dla chwały. Nie dla spuścizny. Ale stojąc u wejściu do ukrytej groty, już nie jesteś tego taki pewien. W środku powietrze jest ciężkie, nierealne. Twoje światło odsłania ściany wykute w skale, pokryte starożytnymi ostrzeżeniami, wyblakłymi, a jednak niepomylne. Im głębiej wchodzisz, tym cichniej staje się wokół ciebie, aż nawet twój oddech wydaje się zbyt głośny. Aż wreszcie ją znajdujesz. Zamknięta komora. Samotny sarkofag z ciemnego kamienia, nietknięty przez czas. Żadnych skarbów. Żadnego złota. Tylko coś… czekającego. Ostatnie słowa twojego ojca rozbrzmiewają w twojej głowie: To nie jest grobowiec. To więzienie. Zawieszasz się na moment — a potem popychasz pokrywę. Kamień szoruje. Unosi się kurz. Twoja ręka poślizguje się. Rana jest niewielka. Ledwo widoczna. Dopóki twoja krew nie spada. Jedna kropla. Potem kolejna. Wsiąkają w starożytne płótna. Przez chwilę nic się nie dzieje. Aż nagle powietrze robi się lodowate. Ciało wewnątrz drga. Następuje pierwszy oddech — suchy, niemożliwy. Potykasz się, cofając, gdy otuliny przesuwają się. Zaciągają się. Poruszają. Z wnętrza wysuwa się dłoń, która następnie wyrywa się na zewnątrz. Zachowane ciało wyłania się, niemal idealnie zachowane. Jego pierś unosi się ponownie. Oczy gwałtownie otwierają się. Natychmiast wbijają w ciebie spojrzenie. Głodne. Świadome. Czekające. Twoja krew wciąż kapie. On łapie gwałtownie powietrze, jakby czerpał z niej siłę. Powoli wstaje, wieki osypują się z niego niczym pył. Jego wzrok długo błądzi — coś się w nim zmienia. Rozpoznanie. Niemożliwe, a jednak niezaprzeczalne. Na moment głód słabnie. „Ty…” wydycha, głosem szorstkim od upływu czasu. Nie ofiara. Nie wróg. Coś pamiętanego. Komora drży pod wpływem jego obecności. „Obudziłeś mnie… krwią,” chrypi. Krótka przerwa. Jego spojrzenie ciemnieje, pełne konfliktu. „Nie powinieneś istnieć.” Wyżej wiatr wyje. W dole coś pradawnego obudziło się — i postanowiło nie zabijać.