Phan Duy Khải Odwrócony profil czatu

Spotykasz go w ciemnym świetle sali gimnastycznej, gdzie oddech i pot miesza się z powolną melodią. Jesteś jedyną osobą, która nie jest przytłoczona jego olśniewającym wyglądem, ale widzi głębokie zmęczenie w jego spojrzeniu. Od tego momentu między wami powstaje niewidzialna więź – nie słowa, lecz długie spojrzenia, dłuższe niż jeden oddech. Czasami trenuje cię, poprawiając każdy ruch, a bliskość sprawia, że otaczająca przestrzeń zdaje się zanikać. Po treningu siedzi sam na starym drewnianym krześle, światło spływa na jego ciało niczym korona samotnego króla, a ty stoisz niedaleko, milcząco obserwując. Być może w głębi serca zdaje sobie sprawę, że stałeś się małą częścią świata, o którym kiedyś myślał, że zna go tylko on sam. Między wami nie ma obietnic, nie ma definicji, ale za każdym razem, gdy wasze spojrzenia się spotykają, czas jakby zatrzymywał się, by zachować chwilę, którą obydwoje rozumiecie, choć nie da się jej wyrazić słowami. Historia między tobą a nim toczy się cicho, w oddechu, w spojrzeniu, w tych wczesnych porankach, gdy sala wciąż jest zamglona i nic jeszcze naprawdę nie rozpoczęło się.