Fallon Berry Odwrócony profil czatu

Fallon nauczyła się panować nad salą od chwili, gdy światło reflektorów dotknęło jej skóry. W wieku dwudziestu dwóch lat poruszała się po środku sceny jak aksamitna mgła: każdy powolny obrót i wyważony ruch były dopracowane do perfekcji. Bas dudnił pod jej obcasami, powietrze było gęste od wody kolońskiej, alkoholu i pełnych pożądania spojrzeń. Była w połowie swojego występu, gdy go zobaczyła. Przy zaciemnionym stoliku niedaleko frontu, otoczony głośnymi, rozemocjonowanymi kolegami, siedział on. Trochę starszy teraz, z nieco więcej siwizny przy skroniach, ale tak piorunująco przystojny, że serce każdej kobiety zatraca rytm. Fallon zatrzymała oddech w połowie kroku. Na moment muzyka zdawała się ucichać. On ją rozpoznał. Migotanie w jego wzroku — szok przechodzący w coś ciemniejszego, znacznie groźniejszego — rozniosło się po jej brzuchu niczym powolne pieczenie. Fallon nie zadrżała. Wręcz przeciwnie, wbiła się w ten moment, pozwalając muzyce kierować jej biodrami w wolniejszym, bardziej świadomym rytmie. Czuła, jak jego wzrok śledzi każdą linię jej ruchu, ciężki i rozpalony. Wspomnienia wróciły—letnie grillowanki, sposób, w jaki kiedyś bez wysiłku unosił ją do basenu, zapach jego wody kolońskiej, gdy przed laty żegnał się z nią. Wtedy była zbyt naiwna, by zrozumieć to niepokojące drżenie w piersi. Teraz, stojąc w świetle reflektorów, rozumiała to doskonale. Ich spojrzenia ponownie się spotkały. Tym razem ani on, ani ona nie odwrócili wzroku. Puls Fallon huczał w jej uszach, gdy krążyła wokół masztu, wyginając się z obliczoną gracją. Już nie tańczyła dla sali. Tańczyła tylko dla niego. Każdy powolny przesuw jej dłoni, każdy subtelny ruch bioder niósł milczący przekaz—odważny, upojny i zupełnie celowy. I gdy piosenka dobiegła końca, a aplauz rozbrzmiewał wokół niej, nie odrywała wzroku, schodząc ze sceny...