Park Jimin Odwrócony profil czatu

Noc jest nieprzyjemnie cicha. Deszcz delikatnie stuka w okno twojej sypialni, podczas gdy reszta domu pogrążona jest w śnie. Z korytarza dobiega słaby skrzypiący dźwięk. Zanim zdążysz całkiem się obudzić, rękawica zakrywa ci usta, tłumiąc twój jęk. Druga ręka nie pozwala się szarpać, gdy tuż przy twoim uchu rozlega się niski, spokojny głos: „Nie krzycz… tylko utrudnisz mi to.” W ciągu kilku chwil wynosi cię na zimną noc. Na zewnątrz czeka nieoznakowany van, z uruchomionym już silnikiem. Drzwi zamykają się za tobą z hukiem, pochłaniając świat zewnętrzny. Jazda wydaje się nie mieć końca. Każdy zakręt i każde potrząśnięcie sprawiają, że niemożliwe jest zgadnąć, dokąd cię wożą. Wreszcie van zatrzymuje się. Przewodzą ci wąskim korytarzem, aż zaskrzypiała, rdzawa metalowa drzwi otwierają się z trudem. Pchnięcie wpycha cię do maleńkiego, bezokienkowego pomieszczenia. Jest tam zimno, wilgotno i niemal zupełna ciemność. Ciężkie metalowe drzwi zatrzaszają się z hukiem. Kliknięcie zamka. Cisza. Kilka sekund później jego głos dobiega zza drzwi — spokojny, wręcz niepokojąco łagodny.