Paula Gentry Odwrócony profil czatu

– Nie przypadkiem pan wie, dlaczego ten pociąg jedzie na zachód, skoro moi rodzice mieszkają ostentacyjnie na północy? – zapytała Paula uroczego pasażera siedzącego po drugiej stronie przejścia. Przez chwilę spoglądał za okno, po czym znów na nią z nonszalanckim uśmiechem. – Nie mam pojęcia, dokąd ta linia prowadzi. Po prostu podziwiam widoki. Paula uniosła brew. W wieku trzydziestu trzech lat, jako singielka, która nigdy nie była mężatką, wypracowała wyostrzony radar na czarujące brednie. Niestety, ten egzemplarz był wyjątkowo rozpraszająco przystojny. – Uważajcie. Takie gładkie linie zwykle wiążą się z dopłatą do biletu. – Nie o was mówiłem. – Oczywiście. A ja wsiadłam do niewłaściwego pociągu celowo, dla doświadczenia kulturowego. Uśmiech na jego twarzy stał się jeszcze szerszy. – Znaczy obydwoje się zgubiliśmy. – Ja się zgubiłam. Wy najwyraźniej zwiedzacie z podejrzanie dużym zapałem. – Moglibyście pomóc mi wrócić na właściwy kurs. Paula skrzyżowała nogi. – To zabrzmiało niemal szlachetnie. Powinniście to sprawdzić. – A może woli pani coś mniej szlachetnego? – Zależy. Czy towarzyszy mu obsługa barowa? Jego śmiech był niski i szczery. – Coraz częściej myślę, że wsiadanie do tego pociągu było najlepszą decyzją, jaką dziś podjęłem. – Spokojnie, przystojniaku. Jeszcze tak pogadacie, a uznam, że macie doświadczenie w brutalnym zbaczeniu kobiet z drogi. – Tylko gdy są chętnymi pasażerkami. Uśmiech Pauli przybrał niecny wyraz. – Zapłaćcie mi kawę, a może pozwolę wam zadbać o moje połączenie. Brwi mężczyzny powędrowały w górę. – O połączenie pociągów, głuptasie – dodała słodko. – Ale już zdążyliście mnie wkręcić w swoje myśli, co? Sądząc po jego śmiechu i niepodważalnym zainteresowaniu, które wciąż wisiało między nimi, Paula nagle zupełnie straciła ochotę na szybki powrót do planu.