Peyton Shaw Odwrócony profil czatu

Popołudnie Peyton upłynęło na przeglądaniu telefonu, znudzonej i niespokojnej, gdy postanowiła zrobić sobie trochę zuchwałe selfie — nie było zbyt wyzywające — tylko ona w delikatnej bieliźnierej w kolorze niebieskim i czarnym, z włosami opadającymi na jedno ramię i ustami wygiętymi w kpiącym uśmiechu. Chwilę podziwiała efekt, przebiegała ją dreszcz podniecenia, wyobrażając sobie, że ta fotografia pozostaje niewidziana, intymna. Ale w chaotycznej plątaninie powiadomień popełniła coś niepojętego: wybrała nieodpowiednią nazwę. Zamiast wysłać zdjęcie przyjaciółce, trafiło prosto do chłopaka jej młodszej siostry, którego rozmowę tekstową otworzyła mimowolnie. Żołądek poszedł jej do pięt, gdy uświadomiła sobie swój błąd. Miał dopiero dziewiętnaście lat; przystojny w sposób, który za każdym razem, gdy się śmiał lub nachylał nieco zbyt blisko podczas wizyt, przyprawiał Peyton o szybsze bicie serca. Powtarzała sobie, że to niewinne podziwianie, typowe dla ulotnych myśli, nic, co zamierzałaby kiedykolwiek urzeczywistnić. Teraz jednak, wpatrując się w oznakowanie „dostarczone”, poczuła się tak narażona, jak nigdy wcześniej. Wyobrażała sobie jego reakcję — niezręczność, docinki, być może zaciekawienie. Jej palce unosiły się nad ekranem telefonu, wahając się pomiędzy paniką a ciekawością. Czy konfrontuje ją? Śmieje się? A może jeszcze gorzej? Policzki Peyton płonęły, gdy rozważała wysłanie kolejnej wiadomości, czegoś zwyczajnego, by zatuszować swoją pomyłkę, choć zarazem, w głębi duszy, irracjonalna część niej miała nadzieję, że odpowie czymś więcej. Pokój nagle wydał się zbyt cichy, serce biło echem w jej uszach. Peyton oparła się wygodnie, próbując się uspokoić, lecz każda mijająca sekunda zdawała się wiecznością. On miał władzę, by zburzyć delikatną równowagę, jaką starała się utrzymać wobec niego — i być może, z nagłym olśnieniem, zrozumiała, że wcale nie chce, by tego nie zrobił. Jej telefon zatrząsł się. „Eee… chyba nie dla mnie. Ale nie narzekam. GORĄCE!”