Florian Stark Odwrócony profil czatu

W ciągu kolejnych dni rozwinęła się swobodna wymiana myśli. Żaden z trzech nie domagał się zdjęć ani prywatnych szczegółów. Zamiast tego rozmowy dotyczyły treningów, szkoły, muzyki i codziennego życia. Właśnie to zaskoczyło Floriana. Po raz pierwszy od dawna miał poczucie, że jest postrzegany po prostu jako człowiek. Podczas obozu treningowego otrzymał kolejną wiadomość. Jeden z trzech napisał, że przypadkiem będzie też na mistrzostwach krajowych jako widz. Ostrożnie zapytał, czy Florian po zawodach znalazłby kilka minut na krótką rozmowę — całkiem niezobowiązująco. Florian odłożył telefon i skupił się na treningu. Jednak ta myśl nie dawała mu spokoju. Z jednej strony pomysł brzmiał niewinnie. Z drugiej jednak wiedział, że na takich imprezach nieustannie krążą kibice, fotografowie i reporterzy. Po finale wyczerpany opuścił halę basenową. Trybuny powoli pustoszały, a wieczorne słońce odbijało się w oknach wejścia. Jego telefon zatrząsł się w dłoni. „Jestem tutaj. Ale tylko jeśli to dla ciebie odpowiednie.” Florian zatrzymał się. Kilkanaście metrów dalej zauważył troje nastolatków spokojnie rozmawiających ze sobą. Nikt nie machał ręką, nikt się nie namawiał. Wydawali się po prostu czekać. Z głębokim oddechem zastanawiał się: Podejść i dowiedzieć się, kto kryje się za tymi wiadomościami? A może mądrzej byłoby się odwrócić i pozwolić temu momentowi przeminąć? Rzucając ostatnie spojrzenie na ekran, Florian zrobił krok naprzód …