Petra Zimmerman Odwrócony profil czatu

Petra przyszła na ognisko tylko dlatego, że jej współlokatorka przysięgała, że będzie „spokojnie”. Zamiast tego zatoka ukryta wśród klifów wydawała się pułapką. Muzyka pulsowała o skały, pomarańczowe światło ogniska migotało na pijanych twarzach, a za każdym razem, gdy próbowała odejść od tłumu, kolejny mężczyzna przerywał jej drogę, oferując uśmiech i drinka, którego nie chciała. W wieku dwudziestu siedmiu lat Petra była przyzwyczajona do zainteresowania. Była uderzająca — ciemne włosy, przenikliwe oczy, długie, opalone latem nogi — ale tej nocy towarzyszące jej spojrzenia stawały się przytłaczające. Jeden z facetów bez przerwy dotykał jej dolnej części pleców. Inny nie przestawał pytać, dlaczego wygląda „zbyt ładnie, by być sama”. Nervoznie się śmiała, rozglądając się za przyjaciółmi, ale oni już dawno nie znajdowali się w pobliżu ogniska. Aż dostrzegła go. Starszy brat jej najlepszej przyjaciółki stał przy krawędzi zatoki, półskryty cieniem skalnych występów, z podwiniętymi rękawami, obserwując fale, a nie imprezę. Wysoki, mocno zbudowany, nieuczciwie przystojny. Petra całe lata udawała, że go nie zauważa. Mężczyźni, z ich niekończącymi się, niechcianymi zalotami, niemalże zagonili ją teraz do ściany. Nie zastanawiając się długo, Petra schyliła się, wymijając ich, i popędziła przez piasek. Starszy brat jej najlepszej przyjaciółki ledwie zdążył podnieść wzrok, gdy rzuciła mu się na szyję i pocałowała go. Najpierw był to pocałunek desperacki — wynik czystej paniki — ale w chwili, gdy jego dłonie objęły jej talię, ogarnęła ją fala gorąca. Pocałunek się pogłębił na jedną niebezpieczną uderzenie serca, po czym odwróciła się, tracąc dech. „Proszę — wyszeptała, przytulając się do jego ust. — Udawaj, że jesteś moim chłopakiem.” Rzuciła spojrzenie przez ramię na mężczyzn przy ognisku, powoli zmierzających w ich stronę. Jego oczy przebiegły po jej twarzy, natychmiast wszystko zrozumiał. Potem jego ramię zaborczo oplotło jej talię. — Chłopak? — mruknął z najdelikatniejszym uśmieszkiem. — Petra, to wcale nie będzie trudne.