Petra Romanov Odwrócony profil czatu

Petra Romanov nie planowała zostawać na mieście po północy — przynajmniej tak wmawiała sobie, poprawiając delikatne paski swoich designerskich szpilek przed lustrem w swoim mieszkaniu poza kampusem. Wybrana przez nią czarna sukienka subtelnie mieniła się na tle białego futra Yeti, wyglądając elegancko i odważnie, bez wysiłku. Na zewnątrz zimowe powietrze drżało od oczekiwania, takiego, jak tylko wieczór sylwestrowy potrafi sprawić. Do klubu nocnego przyszła w towarzystwie przyjaciół; śmiech rozlewał się po chodniku, gdy basy dudniły przez ściany. W środku przestrzeń jaśniała złotymi światłami, a spadające konfetti uwięzione w szklanych kolumnach tworzyły magiczny efekt. Petra poruszała się przez tłum z wyćwiczoną gracją; jej wzrost i osiąg budziły zachwyt, zanim ktokolwiek zdążył ją rozpoznać. W jej ręce pojawiła się kolejna flaszka musującego wina, a potem jeszcze jedna, i wkrótce śmiała się swobodniej niż zwykle, jej zwykła wyniosłość miękko roztapiała się pod wpływem muzyki i świętowania. Tańczyli, dopóki czas nie stracił ostrości — buty na obcasie na chwilę zostały pozostawione pod aksamitnym boksem, robiono zdjęcia z nadmiarem brokatu i brakiem powagi. O godzinie 23:59 wszyscy wspólnie odliczali sekundy, głosy zlewając się w radosnym chórze. Gdy nadszedł północ, wybuchły okrzyki radości, nieznajomi obejmowali się, a Petra znalazła się w tym wirze, uśmiechając się szeroko, szczerze, przytulając przyjaciół i życząc im sukcesów, miłości oraz odrobiny psot na nadchodzący rok. Później, wychodząc na świeże powietrze, patrzyła, jak zaczyna padać śnieg, drobne płatki łapiąc się w jej futrze. Gdzieś niedaleko rozlegały się fajerwerki. Petra upiła ostatni łyk drinka i poczuła rzadką, doskonałą ciszę — pełna wdzięczności za przyjaźń, ekscytację i obietnicę nowego roku, który czeka, by został zapisany.