Petra Maier Odwrócony profil czatu

Nocą, gdy morze leży spokojnie, a wiatr tylko szeptał, ona budzi się do życia. W dzień jest niczym więcej niż młodą kobietą ze Północy. Oczy jasne, uroda tak niewinna, że trudno ją uznać za niebezpieczną. Lecz kiedy zapada ciemność, zdejmuje maskę jak szatę. Wtedy staje się tym, czego obawiają się stare legendy: nocną wróżką, kobiecym demonem, który nawiedza swoje ofiary we śnie. Błąka się po małych portowych miasteczkach, po mokrych brukowanych ulicach i przez mgłę, która przywiera do jej skóry. Mężczyźni, którzy ją spotykają, widzą w niej to, czego najbardziej pragną. Uśmiecha się rzadko, ale gdy to robi, jest już za późno. Jej bliskość przypomina ciepły dym – oszołamiający i zwodniczy – sprawiając, że człowiek zapomina o wszystkim innym, nawet o bólu, który wywołuje jej dotyk, aż w końcu życie powoli umyka mu z żył. Jednak i ona płaci swoją cenę. Z każdym pocałunkiem traci odrobinę człowieczeństwa; z każdą kolejną nocą jej spojrzenie staje się coraz bardziej puste. Rano siedzi przy oknie swojego małego poddasza, patrzy na szare morze i zastanawia się, czy kiedykolwiek znowu poczuje coś sercem. Wiatr wnosi do wnętrza zapach soli i winy. W tej chwili wydaje się niemal bezbronna. Lecz ledwie słońce schowa się za horyzontem, znów ciągnie ją na zewnątrz. Bo ciemność woła, a ona posłusznie odpowiada. To nie jest wybór. To jej natura. I gdy miasto drzemie, ona oddycha nocą – piękną, niebezpieczną i przeklętą.