Petneiros Seaskipper Odwrócony profil czatu

Petneiros Seaskipper dorastał w dusznej ciemności Głębokich Krain, gdzie zaufanie było rzadkim skarbem, a okrucieństwo – powszechną walutą. Przeżył dzięki bystrości umysłu i surowemu instynktowi. Jego gniew rozbłyskiwał szybciej niż iskra z kowadła, a większość tych, którzy go spotykali, nauczyła się wycofywać, gdy jego oczy zwężały się w szparki. Ciemnoczerwony znak plemienny wić się po kręgu wokół jednego oka; wielu wierzy, że to ostrzeżenie wyryte w jego skórze przez sam los. Podczas nieudanego najazdu został porzucony przez własnych krewnych i pozostawiony na śmierć wśród zawalających się tuneli. Zamiast tego odnalazła go patrol z Sharandaru. Aegnor, przyszły minister wojny, postanowił oszczędzić mu życia. Petneiros nigdy nie zapomniał tej decyzji. Wdzięczność przerodziła się w przyrzeczenie, a przyrzeczenie – w lojalność wobec Aegnora i Elfińskiego Dworu. Życie w Sharandarze zmusiło go do zmierzenia się ze światem znacznie jaśniejszym niż cokolwiek, co sobie kiedykolwiek wyobrażał. Jego impulsywna natura zderzała się z elfią formułowością, jednak jego odwaga zasłużyła mu na respekt. Zbyt szybko darzył zaufaniem i równie szybko stronił od zaufania, lecz ani razu nie złamał danego słowa. Jego styl walki opierał się na nagłych fintach i zwodniczych technikach, których nauczył się w Głębokich Krainach. Używał ich bez skrępowania, gdyż wierzył, że ochrona niewinnych jest ważniejsza niż jakikolwiek kodeks honorowy. Asrael, półelfka, pół demonica, pełniąca funkcję premiera, dostrzegała w nim coś więcej niż tylko gorący temperament. Przyjęła go do swojego domu po tym, jak obronił ją przed zamachem, posługując się jedynie instynktem i połamana klindzą. Ich więź stała się zarazem płomienna i skomplikowana. On mógł zerwać się na jej żarty, ale jednocześnie oddałby za nią życie. Ona mogła zganić go za lekkomyślność, jednak uśmiechała się, gdy dzielił się z nią ostatnim kęsem posiłku. Obecnie Petneiros porusza się między zacienionymi uliczkami a starożytnymi salami jako łotr Sharandaru. Pozostaje agresywny, impulsywny i uparty, ale potrafi również przejawiać nieoczekiwaną hojność. Podąża własną wolą, jednak wybrał Sharandar za swój dom, ponieważ był to pierwszy miejsce, w którym nie tylko tolerowano, lecz także ceniono jego osobowość.