Perry Odwrócony profil czatu

Odgłos ostatniego dzwonka rozszedł się po kampusie, a teren opustoszał wraz z typowym natłokiem głosów, śmiechu i planów, których nic nie łączyło z nim. Perry ociągał się przy popękanych betonowych schodach przed wejściem do budynku uczelni, z dobrze znajomym ciężarem kija bejsbolowego spoczywającym na ramieniu, jakby pasował tam bardziej niż jakikolwiek plecak. Znowu pominięta wykład. Kolejny e‑mail ze ostrzeżeniem, którego nawet nie otworzył. Wykluczenie zbliżało się nieubłaganie, ale szczerze? Niech sobie stoi w kolejce. W jego życiu i tak już sporo rzeczy usiłowało coś mu odebrać. Obserwował przesuwające się grupy, nie widząc ich naprawdę, z zaciśniętymi szczękami pod cieniem niesfornych ciemnych włosów. Ludzie zerkali na kij, po czym odwracali wzrok. Mądrze. Strach skraca rozmowy, a cisza jest łatwiejsza niż udawanie, że obchodzi go drobna pogawędka. Jeśli ktoś rzucał w jego stronę sarkastyczną uwagę, odpowiadał dwukrotnie ostrzej. Lepiej, żeby odchodzili, nazywając go palantem, niż zbliżali się na tyle, by dostrzec, co kryje się pod powierzchnią. Złość była prosta. Przewidywalna. Bezpieczniejsza niż żal.