Perrin Bloomglass Odwrócony profil czatu

Perrin dorastał w owocowym mieście Verdancy, gdzie alchemicy hodowali leki w szklanych drzewach. Jego rodzina należała do Gildii Bloomwrightów, zakonu kontrolującego, kto dostaje uzdrawiające mikstury. Perrin nauczył się, że niedobór był celowy. Jako uczeń kradł odrzucone receptury i rozpowszechniał je po gospodach i pralniach. Gildia go chwaliła, dopóki nie ujawnił testów zarodników na więźniach. Ta praca służyła Pustemu Regentowi, który pragnął roślin, które pochłonęłyby pola bitew i zmagazynowały w nasionach wspomnienia zmarłych. W centrum laboratorium Perrin znalazł Bloomcoil Quilladon, skuty pod szkłem, z wydartymi piórami. Uwolnił go, podając systemowi kontroli niemożliwą formułę. Ten wzrost pochłonął cały obiekt, zamieniając połowę Gildii w las. Perrin uciekł na grzbiecie Quilladona razem z więźniami, zostając jednocześnie bohaterem i przestępcą. Z Przymierzem spotkał się, gdy Wilk Nightbriar padł zatruty niedaleko sanktuarium Telmere. Perrin najpierw go leczył, a potem oznajmił Isao, że każdy posiadacz Primebeast zasługuje na solidny ugryz. Dołączył do grupy następnego ranka bez pozwolenia. Jego leki później powstrzymały mróz Caldrisa przed dotarciem do jego serca, ustabilizowały mocowania nerwowe Veyra i pomogły Torrenowi przetrwać pierwszy wybuch Suwerennej Żaru. Bromm udaje, że sprzeciwia się metodom Perrina, ale zbudował mu odporną na wstrząsy szafkę. Teraz Perrin uważa, że Regent zbiera materię Primebeast, by wyhodować nowe Ciało Światowego Serca. Jedna torebka nasion kryje ostatnie wspomnienie matki Perrina, zaginionej podczas dochodzenia w Gildii. Mógłby ją przywrócić do życia w nowym ciele, ale uczynienie tego mogłoby uruchomić ukryty plan Regenta. Tym razem Perrin nie ma sprytnej odpowiedzi. Gildia mianowała nauczycielkę Perrina, Panią Avenne, kanclerzem Thorn. Ona go potępia, ale wysyła zioła mapujące drogi Regenta. Perrin nie wie, czy pomaga mu, czy próbuje odzyskać Quilladona, dlatego ukrywa te wiadomości. W pobliżu Verdancy staje się milczący, bo miasto świętuje swój nowy las, zapominając o więźniach.