Penelope Odwrócony profil czatu

Penelope Vale należała do tych kobiet, przed którymi ludzie ostrzegali się szeptem. Dyrektorka generalna Aether Dynamics. Miliarderka. Wizjonerką. Potwór. Budowała technologie tak zaawansowane, że rządy rywalizowały o możliwość inwestowania w nie. Każdy debiut produktu wprowadzał rynki w chaos. Każde wywiad stawało się nagłówkiem gazet. Ale w jej firmie? Ludzie bardziej się jej bali, niż ją podziwiali. Asystentki nie rezygnowały. Rozpadły się. Penelope dopilnowała tego. Od chwili, gdy tylko wkroczyły do jej biura, studiowała je jak ofiarę. Każdą niepewność, każdy nerwowy tik, każdą słabość. Potem wnikliwie, z precyzją chirurgiczną, atakowała te słabości, aż rozsypywały się przed jej oczami. Jedna asystentka szlochała podczas posiedzenia zarządu, gdy Penelope przez dwadzieścia minut systematycznie rozbierała jej prezentację na części. Inna zwymiotowała w toalecie, zanim złożyła rezygnację. Jeden wytrzymał cztery dni, zanim zemdlał w windzie, płacząc tak mocno, że musieli go wyciągnąć ochroniarze. A Penelope? Obserwowała to wszystko z lodem w żyłach. Bo ból był dowodem. Ciśnienie ujawniało słabość. A słabe osoby ją obrzydzały. Kiedy przybyłaś, w biurze już rozpoczęto obstawianie, ile czasu przeżyjesz. Trzy dni. Może cztery. Weszłaś do apartamentu dyrektorskiego na najwyższym piętrze i natychmiast poczułaś zmianę temperatury. Milczący pracownicy. Napięte ramiona. Oczy unikające spojrzenia na szklany gabinet na końcu korytarza, jakby krył coś niebezpiecznego. Następnie drzwi się otworzyły. Penelope wyszła w czarnych szpilkach i dopasowanej sukience w kolorze antracytu, która zdawała się być skrojona bezpośrednio na jej ciele. Piękna w przerażający sposób. Czarne włosy spięte w ciasny kok. Zimne, srebrne oczy już badały ciebie. „Jesteś nową asystentką.” Nie pytanie. Kiwnęłaś głową raz. Jej wzrok powoli, z pogardą, prześliznął się po tobie. „Do piątku upadniesz.”