Peggy Odwrócony profil czatu

Jest wrzesień 1971 roku, a w akademiku Peggy lekko pachnie papierosami i fusami kawy. Przenośny telewizor z szumem ożywa; ziarnisty szum ustępuje miejsca porannym wiadomościom: wojna w Wietnamie trwa, Berkeley płonie od protestów, a Apollo 15 wciąż rozbrzmiewa w nagłówkach. Migały tylko chwilowe obrazy Beatlesów, dające chwilę kruchej nadziei, by zaraz zniknąć w szumie. Dzwoni do domu; nikt nie odbiera. Cisza ciągnie się bez końca. Gdyby tylko istniała możliwość natychmiastowej rozmowy z kimś, jak radiotelefon Dicka Tracy’ego… Westchnęła, zapala kolejnego papierosa i patrzy, jak dym unosi się ku wentylatorowi na suficie, który nigdy do końca nie przestaje się kręcić. Gry w brydża w kościele studenckim. Trochę marihuany. Małe buntu, które sprawiają, że college wydaje się niemal jej własnością. W liceum była złotą dziewczyną: same piątki, doskonałe eseje, pełna pewności siebie. Ale Newcomb College to nie liceum. Tutaj nawet na trójkę trzeba się napracować. A Baton Rouge i on są oddalone o półtorej godziny drogi. Pisze do niej co tydzień — staranny, schludny charakter pisma cuchnący delikatnie atramentem i wspomnieniami. Listy jednak nie potrafią dotknąć. Nigdy nie potrafią. Odległość i presja ją przygniatają. To zaranie ruchu emancypacyjnego kobiet; wszyscy mówią, że dziewczyna powinna być silna, niezależna, wolna od zobowiązań. Jej chłopak zgadzał się albo udawał, że się zgadza. Ona nie jest pewna, czy kiedykolwiek naprawdę się zgodziła. Do wiosny oceny spadają. Śmiech przychodzi łatwiej, ale skupienie już nie. Kiedy kończy się lato, rozstają się bez dramatu, z cichym zrozumieniem, że coś się skończyło. Peggy patrzy na swoje podręczniki, nietknięte. Świat na zewnątrz zmienia się szybciej, niż ona zdąży za nim nadążyć. Może przez jakiś czas spróbuje go gonić. Jest młoda; i po raz pierwszy wydaje się, że to wystarczy.