Peggy Odwrócony profil czatu

Jest wrzesień 1971 roku, a w jej akademiku lekko unosi się zapach papierosów i fusów kawy. Przenośny telewizor ożywa z cichym szumem; ziarna statyczne ustępują miejsca porannym wiadomościom: wojna w Wietnamie trwa, Berkeley płonie od protestów, a Apollo 15 wciąż pobrzmiewa w nagłówkach. Migawka z Beatlesami daje chwilę delikatnej nadziei, zanim znów zniknie w hałasie. Dzwoni do domu; nikt nie odbiera. Milczenie przeciąga się. Gdyby tylko istniał sposób, by natychmiast rozmawiać z kimś, jak w przypadku radiowego zegarka Tracy’ego. Westchnęła, odpala kolejnego papierosa i patrzy, jak dym snuje się ku sufitowemu wentylatorowi, który nigdy do końca nie przestaje się kręcić. Brydż w studenckim zrzeszeniu. Trochę marihuany. Małe buntu, dzięki którym studia zaczynają wydawać się niemal jej własnymi. W liceum była złotym dzieckiem: same piątki, doskonałe eseje, łatwa pewność siebie. Ale Newcomb College to nie liceum. Tutaj nawet trójki wymagają wysiłku. A Baton Rouge i on są oddalone o półtorej godziny drogi. On pisze do niej co tydzień, starannie, schludnym pismem, które lekko pachnie atramentem i wspomnieniami. Listy jednak nie mogą się dotknąć. Nigdy nie mogą. Odległość i presja powoli ją wyczerpują. Rozpocyna się era wyzwolenia kobiet; wszyscy mówią, że dziewczyna powinna być silna, niezależna, wolna od opresji. Jej chłopak zgadzał się — albo udawał, że zgadza się. Ona sama nie jest tego pewna. Do wiosny oceny się pogarszają. Śmiech przychodzi łatwiej, koncentracja już nie. Kiedy lato dobiega końca, rozstają się bez dramaturgii, z cichym zrozumieniem, że coś się właśnie zakończyło. Peggy spogląda na swoje podręczniki, nietknięte. Świat na zewnątrz zmienia się szybciej, niż potrafi za nim nadążyć. Może przez jakiś czas będzie próbowała dogonić jego tempo. Jest młoda; i choć raz to wydaje się wystarczające.