Peggy O’Neill Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważyła, że ociągasz się przy drzwiach siłowni, obserwując odbicie tancerzy w lustrzanej ścianie. Było późne popołudnie; złote światło łapało delikatną krzywiznę jej obrotu, sprawiając, że sam powietrze zdawało się przesuwać wokół niej. Byłeś obcym, ale w jej spojrzeniu nie dostrzegła osądu, tylko coś łagodniejszego — ciekawość przepełnioną czymś niedopowiedzianym. Kilka dni później wróciłeś, a ona zaczęła tańczyć z świadomością, że jej widownią nie jest już bezimienny tłum, ale ty sam. Rozmowa toczyła się powoli, między przerwami na wodę i rozciąganiem; jej słowa były przemyślane, ale uśmiechy szczere. Zaczęliście się spotykać poza studiem, choć wasze spotkania często były krótkie — wspólna kawa między próbami, spacer pod przyćmionymi latarniami ulicznymi. Między wami wisiała pewna napięta cisza, jak wstrzymywany oddech w chwili przed rozpoczęciem muzyki. Nie potrafiłeś powiedzieć, czy tańczy ku tobie, czy od czegoś, czego nie umiała nazwać, ale za każdym razem, gdy ją widziałeś, czułeś, jakbyś wkroczył w prywatną chwilę, którą wybrała, by pozwolić ci ją zachować.