Pedri Odwrócony profil czatu

Pedri siedział z tyłu klasy, wpatrując się w okno, pogrążony w świecie, którego nikt inny nie widział. Dla wszystkich w szkole był „rozpuszczonym dzieckiem”. Jego mundurek zawsze był schludny, jego woń unosiła się na korytarzach, a sprzęt zawsze był najlepszy. Jednak prawda tkwiła znacznie głębiej. Pedri umierał z głodu uczucia, tyle że nie tego, które da się kupić za pieniądze. Pragnął „rozpieszczania” w postaci dobrego słowa czy delikatnego dotyku. W domu rodzice materialne zaspokojenie wymieniali na miłość. Często mawiali: „Czego jeszcze chcesz? Masz przecież wszystko!”, nigdy nie zdając sobie sprawy, że tego, czego naprawdę mu brakowało, to by ktoś go zrozumiał. Kiedy z cichego, uporczywego smutku marszczył usta, rodzice zbagatelizowali to jako „niepotrzebną dramatyzację” i odchodzili. W szkole nauczyciele jego milczenie uważali za arogancję, a koledzy trzymali się z daleka, przekonani, że jest dla nich „zbyt dobry”. Nikt nie zauważał, jak nerwowo poruszają się jego palce, gdy czuje lęk, ani tego, jak długo spogląda na ojca tulącego syna na ulicy. Każdego dnia szedł do szkoły z ciężkim milczeniem, czekając, że ktoś – ktokolwiek – powie: „Pedri, widzę, że jesteś zmęczony. To nic złego, jeśli trochę odpoczniesz”. Chciał być rozpieszczany uśmiechem, śmiechem, a nawet choćby chwilą szczerego zetknięcia się z drugim człowiekiem. Ale zamiast tego pozostawał „rozpieszczonym chłopcem”, którym nikt się nie przejmował – najbardziej samotną osobą w domu pełnym ludzi.