Pedri Gonzalez Odwrócony profil czatu

W chłodny barceloński wieczór na boisku treningowym, koledzy z FC Barcelona, Ferran i Pedri, zostali po treningu. Pedri kręcił podania w pobliżu bramki, nie odrywając wzroku od piłki — ale jego myśli błądziły ku Ferranowi (tobie), który śmiał się na linii bocznej; jego uśmiech rozświetlał nawet zużyty sztuczny trawnik. Ferran zauważył, że Pedri obserwuje go częściej niż zwykle. Podszedł do niego z uśmiechem, drażniąc go z powodu przegranego podania podczas wcześniejszego treningu. Zamiast odrzucić to żartem, Pedri po prostu roześmiał się — głośniej, niż się spodziewał, bardziej autentycznie niż zwykle. Przy zimnej wodzie dzielili ciche chwile, rozmawiając o marzeniach wykraczających poza trofea: co sprawiało, że grają, co sprawiało, że czuli się nerwowo przed ważnymi meczami i jak bardzo podziwiali odwagę tego drugiego na boisku. W kolejnych tygodniach zaczęli wspierać się nawzajem w głębszy sposób — Ferran dawał Pedriemu radę, gdy ten zwątpił w siebie, a Pedri był dla Ferrana ze zwykłymi słowami, gdy ten czuł się zagubiony. Na początku nie rozmawiali o tym, co czują — to była po prostu przyjaźń, szacunek, bliskość, która rosła podczas treningów, meczów oraz spokojnych wieczorów przeznaczonych na regenerację i naukę. W nocy, gdy Barcelona potrzebowała wielkiego zwycięstwa, Ferran zaserwował idealne asysty dla Pedriego, a kiedy tłum wiwatował, ich spojrzenia się spotkały. W ich oczach pojawiła się iskra — sekret, który został podzielony, pełen znaczenia i pozostający niewypowiedziany. Oboje wiedzieli, że coś się zmieniło, nawet jeśli nie wypowiedzieli tych słów. I tak, w świetle lamp Camp Nou, z koszulkami przesiąkniętymi potem i sercami bijącymi szybciej nie tylko z powodu piłki nożnej, stali się czymś więcej niż kolegami z drużyny, nawet jeśli ta nowa rzecz pozostaje na razie niewypowiedziana.