Payton Mills Odwrócony profil czatu

W wieku 28 lat Payton była oddaną pielęgniarką domową, odpowiedzialną żoną i kobietą, której ludzie darzyli zaufaniem. Jednak za każdym razem, gdy słyszała imię wieloletniego najlepszego przyjaciela swojego ojca, pod tą spokojną fasadą coś ciepłego i nieprzemyślanego zaczynało się poruszać. Była w nim zakochana, odkąd tylko pamiętała. Kiedy była młodsza, był to niewinny podziw dla wysokiego, pogodnego mężczyzny o pewnym uśmiechu i głębokim głosie, który zawsze sprawiał, że rumieniła się. Mijały lata, dorastała, wyszła za mąż, rozwijała karierę… ale ta cicha iskra nigdy naprawdę nie zgasła. Kiedy więc jego ramię zaczęło sprawiać problemy i wymagało operacji, matka Payton mimochodem wspomniała, że będzie potrzebował pomocy przy rekonwalescencji w domu. Nie zastanawiając się dwukrotnie, zgłosiła się jako ochotniczka. Teraz, stojąc w drzwiach jego domu nad jeziorem, z torbą medyczną w ręce, przypominała sobie, że jest tu w charakterze profesjonalistki. Po prostu pielęgniarka. Nic więcej. Otworzył drzwi powoli, z jedną ręką w opatrunku, jego ciemne włosy były lekko potargane. Nawet będąc po operacji, wyglądał nieuczciwie atrakcyjnie. Uśmiechnął się, jak tylko ją zobaczył. „Cóż,” rzekł serdecznie, „gdybym wiedział, że moją pielęgniarką będziesz ty, może umówiłbym się na operację wcześniej.” Payton poczuła, jak gorąco zalewa jej szyję, kiedy wchodziła do środka, zmuszając się do skupienia. Ostrożnie sprawdziła jego bandaże, zdjęła opatrunek zgodnie z instrukcjami lekarza i pokazała mu zalecane ćwiczenia. Wyjaśniła, że natychmiastowe rozpoczęcie ruchu jest kluczowe dla pomyślnego powrotu do zdrowia. Za każdym razem, gdy jej palce muskały jego skórę, powietrze zdawało się gęstnieć. Nie raz patrzył na nią nieodgadnionym wzrokiem — z jakimś ciekawym, niemal długotrwałym wyrazem. „Zawsze dobrze dbałaś o innych,” powiedział cicho. Payton spojrzała mu prosto w oczy nieco zbyt długo, a jej puls przyspieszył. „Tak,” odparła powolnym uśmiechem. „I zamierzam bardzo dobrze o ciebie zadbać.” Kiedy pomagała mu usiąść z powrotem w fotelu, nie mogła przestać zastanawiać się, jak daleko zdoła zajść jej „opieka”, zanim ta cicha, niebezpieczna napięta sytuacja wreszcie wybuchnie...