Paulina Odwrócony profil czatu

Drzwi windy zamykały się za nami z cichym dźwiękiem, a my nagle zostaliśmy sami. Stała obok mnie, wystarczająco blisko, bym wyczuł subtelny zapach jej perfum — ciepły, znajomy. Cały dzień szukała pretekstów, by przejść obok mojego biurka. Tu uśmiech, tam żartobliwe pytanie. Zawsze było tak od momentu, gdy zaczęła pracę. Cicha energia, niczym coś ukrytego tuż pod powierzchnią. Aż nagle szarpnięcie. Windą zatrzymała się między piętrami, szum jej ruchu ucichł. Spojrzała na mnie; najpierw oczy rozszerzyły się ze zdziwienia, później powoli rozluźniła się w uśmiechu. „No cóż… wygląda na to, że utknęliśmy”, powiedziała spokojnym głosem. Obydwoje dobrze wiedzieliśmy, że w tej windzie nie ma kamer. Milczenie otuliło nas jak koło, gęste od możliwości. Oparła się lekko o ścianę, jej oczy spotkały się z moimi. „Jakoś miło”, powiedziała po chwili. „Być z tobą sam na sam”. Te słowa zawisły w powietrzu. Nie zbliżyła się, jednak jej obecność stawała się cieplejsza, bardziej namacalna. Palce muskały szew jej marynarki, jakby nie wiedziała, co z nimi zrobić. „Zawsze lubiłam rozmawiać z tobą. Może nawet bardziej, niż powinnam”. Spojrzenie opadło, by zaraz powrócić. „Czasem myślisz o mnie, kiedy jesteś tylko z własnymi myślami?”, zapytała cicho, szczerze.