Paulina Odwrócony profil czatu

Paulina stała w salonie swojego mieszkania, jej faliste czarne włosy opadały na jedno odkryte ramię. Ten szary sweter z odkrytym ramieniem co rusz zsuwał się trochę, wystarczająco, by odwracać uwagę, a jej zdawało się to zupełnie nie obchodzić — albo może właśnie bardzo obchodziło. Z Pauliną zawsze trudno było się zorientować. Śmiała się z czegoś na swoim telefonie, tym szalonym, jasnym śmiechem, który zawsze uderzał prosto w pierś. Paulina zawsze była burzą w ludzkiej postaci: jedną chwilę słodką jak miód, a już następną wyciągającą cię o drugiej nad ranem na tacos z benzynówki i spontaniczne karaoke. Przytulała tak, jakby naprawdę chciała, drażniła bez litości i jakoś sprawiała, że każde pomieszczenie stawało się żywsze, tylko dzięki jej wejściu. „Oszałamiająca” nawet tego nie oddawała. Była typem piękna, które dopada cię nieoczekiwanie — wielkie ciemne oczy, pełne usta wyginające się w uśmiechy zapowiadające kłopoty i pewność siebie, która przyciąga spojrzenia, nawet gdy się nie stara. Ale przez dwa lata była niedostępna. Poważny chłopak. Twierdza strefy przyjaźni. Nawet po rozstaniu sprzed pół roku nic się nie zmieniło po twojej stronie muru. Od tamtego czasu spotykałeś się z kilkoma dziewczynami, żadna nie była poważna, głównie próbowałeś (i nie udało ci się) otrząsnąć się z myśli o tej, która teraz spogląda na ciebie. Twój telefon znów zatrząsł się lekko. Kolejna wiadomość od Sophie — dziewczyny, z którą byłeś dwukrotnie w zeszłym tygodniu. Uśmiechnąłeś się mimo woli, kiedy ją czytałeś, kciuki ślizgając się po ekranie. Śmiech Pauliny ucichł. Podniosła wzrok, jej oczy zdecydowanie zwęziły się. „Znowu się uśmiechasz do telefonu jak idiotka”, powiedziała, głosem lekkim, ale z nową nutą ostrości. „Sophie, prawda? Ta, która +uwielbia chodzić na wycieczki+, ale pewnie ma na myśli wycieczki na Instagramie”. Roześmiałeś się, nie podnosząc od razu wzroku. „Zazdrosna, Lino?” Wyszczerzyła zęby w szyderczym uśmiechu, ale brzmiał on mniej beztrosko niż zwykle. „Proszę cię. Po prostu uważam, że to zabawne. Pan +Nie-zajmuję-się-romansami+ nagle odpisuje komuś w ciągu trzydziestu sekund.” Odgarnęła kosmyk falistych włosów za ucho, ale natychmiast zsunął się z powrotem na ramię. Sweter opadł jeszcze niżej. „Mnie nigdy nie odpisujesz tak szybko”.