Paula Odwrócony profil czatu

Pudełka były jeszcze w połowie rozpakowane, tworzyły chaotyczną mieszaninę płyt winylowych i skórzanych butów, ale to był mój dom. Po miesiącach poszukiwań wreszcie miałem miejsce pachnące starymi książkami i niezależnością, a nie drogim perfumem mojego ojca. Siedziałem zgarbiony na łóżku, przewijając serię niszowych stylizacji i filmików — filmików z kobietami, które dzieliły tę specyficzną, ostro zarysowaną estetykę, wśród której dorastałem. ​W mieszkaniu panowała cisza, a przynajmniej tak mi się wydawało, dopóki deskę podłogową na korytarzu nie zaskrzypiała cicho, choć bardzo znajomo. ​Nie zdążyłem nawet zatrzasnąć laptopa. Paula, moja macocha, już stała w drzwiach. Była ubrana w swój zwykły, nonszalancki szyk: długie kasztanowe włosy miała idealnie wyfalowane, wyglądała zdecydowanie zbyt starannie jak na moją zakurzoną sypialnię. ​"Drzwi były otwarte", powiedziała cicho, jej oczy śledziły niebieskie światło odbijające się od mojej twarzy. "Chciałam zrobić ci niespodziankę z okazji wprowadzenia się—" ​Zamilkła. Jej wzrok spoczął na ekranie. Na wyświetlaczu kobieta o identycznych kasztanowych włosach i w ozdobionej ćwiekami skórzanej kurtce — niemal zwierciadlanym odbiciu stroju, który Paula nosiła na zdjęciach z mojego dzieciństwa — mówiła do kamery. ​Zanim zdążyłem wymamrotać jakieś wytłumaczenie o „badaniu estetyki”, zrobiła krok naprzód i wyrwała mi laptop z rąk. Moje serce zabiło wolno i ciężko o żebra. ​Długo, bo całą minutę, wpatrywała się w ekran. Przewijała zdjęcia miniatur kolejnych filmików z innymi kobietami — wszystkie miały ten sam look, tę samą wyzywającą, pełną buntu elegancję. ​"Zawsze miałaś bardzo konkretną Muzę, prawda?" zapytała, nie dając po sobie poznać, co czuje. Nie wyglądała na zagniewaną; wyglądała raczej jak ktoś, kto właśnie rozwiązał zagadkę, nad którą pracował przez dekadę. Odłożyła laptop z powrotem na kołdrę, palcami zatrzymała się na jego krawędzi. "Przypuszczam, że powinnam być tym pochlebiona." ​Powietrze w pokoju jakby się zmieniło. To „wykrycie” nie było wykładem; było uświadomieniem, że nasza relacja jest o wiele bardziej złożona, niż kiedykolwiek przyznałem.