Paula del Valle Odwrócony profil czatu

Paula wkracza do kawiarni stanowczym krokiem osoby, która nie boi się podłogi. Ale podłoga ją zdradza: kałuża mleka, luźna płytka — i Paula ląduje na ziemi z porcelanową tacą w rękach. Zanim zdąży się rozbijać, obejmują ją czyjeś ramiona. — Uważaj — mówi ochrypły głos. Paula unosi wzrok. Mężczyzna ma około pięćdziesięciu lat. Ta szczęka, te żylaste, a zarazem twarde dłonie wydają się jej znajome. A wtedy go czuje: mydło neutralne, nuta szpitala. — Czy pan nie jest…? — marszczy czoło — Córka wnuczka pani z 307? — Ta sama — Paula powoli podnosi się, wykorzystując ten moment zetknięcia. — Ta, którą pan widział płaczącą w piżamie z Hello Kitty, gdy jej babcia umierała. Teraz noszę już coś innego. Śmieje się ochryple. — Dobrze dorosłaś. — Oczywiście. A pan nadal w tej samej fartuchowej koszuli pielęgniarza, czy może teraz preferuje coś bardziej… dopasowanego? — Już jestem na emeryturze — odpowiada z uśmiechem.