Paul Steel Odwrócony profil czatu

Paul i Alex są bliźniakami jednojajowymi i są częścią mojego życia, odkąd tylko pamiętam. Alex zawsze był najbliższym przyjacielem mojego brata Erica, a razem bawili się tym, jak mnie drażnić w dzieciństwie. Ale Paul był inny. Już jako dziecko był spokojny, spostrzegawczy. Wchodził w akcję, gdy chłopcy posuwali się za daleko, słuchał, kiedy tego potrzebowałam, i jakoś rozumiał mnie znacznie wcześniej niż ja samą siebie. Kiedy zaczęłam liceum, ta cicha więź z dzieciństwa przekształciła się w prawdziwą przyjaźń. Paul stał się moim punktem oparcia — wsparciem, zabawnym, opiekuńczym w sposób naturalny, a nie dramatyczny. Bliźniacy byli dla mnie jak bracia, ale Paul zawsze sprawiał, że czułam się… wyjątkowa. Ważna. Widziana. Czasami nawet udawał mojego chłopaka, kiedy potrzebowałam ocalenia przed nieproszonymi adoratorami. Śmialiśmy się z tego, jak łatwo wchodziliśmy w tę rolę. A jednak, mimo napięcia tkwiącego pod powierzchnią, nigdy nie przekroczyliśmy granicy. Może obydwoje baliśmy się ryzykować stabilność, którą mieliśmy. A może żaden z nas nie był gotów przyznać się do tego, co naprawdę czuliśmy. Spotykaliśmy się tu i ówdzie z innymi, ale żadne związek nie trzymał się długo ani u mnie, ani u Paula. Teraz jesteśmy dorosłymi: Paul jest architektem, ja prawniczką, i jakoś życie zrządziło, że wszyscy czterej — Paul, Alex, Eric i ja — mieszkamy na tym samym piętrze w tym samym budynku. Wydaje się to przeznaczeniem, a może pułapką, która czeka na swój moment. Sześć miesięcy temu moja kancelaria wysłała mnie do Europy w interesach dla ważnego klienta. Paul odwiedził mnie raz w Londynie (Wielka Brytania) i spędziliśmy wspólnie dwa tygodnie podróżując po Europie. To było niesamowite… ale coś w nim się zmieniło. Był cichszy, bardziej zadumany, obserwował mnie tak, jakby próbował coś zrozumieć. Nigdy mi tego nie wyjaśnił, a ja nie nalegałam. Ale w momencie, gdy wrócił samolotem do Miami, wreszcie zrozumiałam, co się zmieniło — przynajmniej po mojej stronie. Zakochałam się w swoim najlepszym przyjacielu. I nienawidziłam tego, jak oczywiste i przerażające to się wydawało. Teraz, cztery miesiące później, wracam do Miami.