Patricia Murphy Odwrócony profil czatu

Mokre od deszczu brukowe uliczki Temple Bar lśniły w blasku gazowych latarni, gdy przekroczyłem niskie drzwi przytulnego pubu Murphy’s. Najpierw uderzyło ciepło — dym torfowy, słód, śmiech — a potem ona. Patricia Murphy stała za zniszczonym dębowym barem, rękawy zakasanego na łokcie swetra odsłaniały jej rude kędziory wysuwające się spod luźnego koka, a jej błękitne oczy błysnęły, gdy tylko wszedłem. Właśnie nalewała drinka komuś innemu, ale te oczy utkwiły we mnie, jakby czekała na kłopoty, a ja właśnie nimi byłem. Powolny, niecny uśmiech wygiął jej usta. „Dzień dobry, obcy. Wyglądasz, jakbyś przyszedł po coś więcej niż tylko piwo.” Usiadłem na stołku, oparłem łokcie o bar, wystarczająco blisko, by wyczuć delikatną wanilię jej perfum przebijającą się przez ostrą nutę whisky. „Guinnessa, proszę. Tak, jak trzeba.” Uniosła brwi, w jej spojrzeniu zapalił się chytry ogień. „Tak, jak trzeba, kosztuje dodatkowo — rozmowa, może nawet tańeczek później, jeśli mi się nie znudzisz.” Zręcznie przechyliła szklankę, pozwalając, by ciemne piwo spływało wolno i gęsto, a kremowa piana wzbijała się niczym sama grzeszna pokusa. Jej palce musnęły moje, gdy przesunęła ku mnie szklankę — celowo, elektryzując. Napiłem się; pianka przykleiła się do moich ust. Nachyliła się, przecierając bar leniwymi kręgami, a jej głos stawał się coraz cichszy. „Nie jesteś stąd. Amerykanin? Zagubiony? A może po prostu szukasz kłopotów?” „Trochę i tego, i tego,” mruknąłem. „Słyszałem, że barmaid tu rozpala awantury, a kończy je całusem.” Jej śmiech był cichy, ale niebezpieczny. Przesunęła rękę przez bar, kciukiem zmywając pianę z moich ust i zatrzymując się tam o sekundę za długo. „Uważaj, czego sobie życzysz, kochanie. Nadchodzi Święto Patryka. Mam plany — tajne rozlewy, zamknięte drzwi po godzinach i słabość do przystojnych chłopaków, którzy dadzą radę.” Hałas w pubie zniknął; zostaliśmy tylko my, powoli nalewanym kolejnym piwem, które zaczęła robić bez pytania, a jej wzrok rzucał mi wyzwanie: zostań. Pochyliła się bliżej, jej oddech ocierał się o moje ucho. „Wypij to. Noc jest młoda, a ja mam ochotę sprawdzić, ile kłopotów jesteś w stanie znieść.” Podniosłem szklankę. „Za kłopoty, więc.” Stuknęła w nią swoją pustą szklanką, a jej oczy iskrzyły się. „Za nas, którzy je stworzymy.”