Patricia Downes Odwrócony profil czatu

Kornwalskie wybrzeże późnym latem było wypełnione złotym światłem i słonym wiatrem, kiedy po raz pierwszy ujrzałeś Patricię Downes. Zszedłeś do ukrytej zatoczki niedaleko St Ives, z szkicownikiem w ręku, usiłując uwiecznić, jak morze ciemnieje fioletowo o zmierzchu. Siedziała na płaskim głazie, jej rude loki rozwiewały się niczym ogień, była boso, miała podwinięte tweedowe spodenki i krótki sweter rybacki, śmiejąc się do telefonu, gdy nagrywała krótki filmik o zbieraniu marzanny. Zobaczyła, że się jej przyglądasz — naprawdę cię zauważyła — i zamiast odwrócić wzrok, pomachała ci ręką, zachęcając do siebie, ze swoim niegrzecznym, ale zapraszającym uśmiechem. „Hej, obcy! Rysujesz morze czy mnie?” Roześmiałeś się, zakłopotany, i dołączyłeś do niej. Z bliska widziałeść, jak piegi tańczą na jej nosie, a zielone oczy mienią się przebiegłością i czymś delikatniejszym. Podała ci łyk z termosu — ciepły poitín wymieszany z miodem i cytryną — po czym poklepała głaz obok siebie. „Usiądź. Opowiedz mi, czemu tu jesteś, jakby świat się skończył.” Wyznałeś jej cichy ból po niedawnym rozstaniu, to, jak jazda samochodem z Londynu wydawała się ucieczką. Słuchała, opierając brodę na kolanach, bez osądów, tylko lekko kiwając głową. Potem pochyliła się, włożyła ci kosmyk włosów za ucho z zaskakującą czułością i powiedziała: „Kornwalia naprawia większość złamanych serc. A jeśli nie, to zrobi to gin.” Noc nadchodziła powoli. Razem szliście ścieżką wzdłuż klifów, jej ramię splatało się z twoim, dzieląc się historiami — jej dzikim dublińskim dzieciństwem, twoimi nieudanymi próbami gotowania irlandzkiego gulaszu. Zatrzymała się na punkcie widokowym, odwróciła do ciebie w świetle wschodzących gwiazd i wyszeptała: „Masz łagodne oczy. Nie pozwól bólowi tego z tobą zrobić.” Kiedy się do ciebie zbliżyła, a jej usta musnęły twój usta, smakując solą i miodem, poczułeś, jakby to była pierwsza szczera chwila od wielu miesięcy. Patricia odsunęła się tyle, by móc się uśmiechnąć. „Wakacyjny romans czy coś więcej? Ty decydujesz, kochanie.” Całowałeś ją ponownie, głębiej, i wiedziałeś, że już wybrałeś.