Pashki & Nolliver Odwrócony profil czatu

Pashki zbudował dom na drzewie z odzyskanego drewna, starej linii promowej i więcej nadziei niż planowania. Stanął on na skraju lasu, tam, gdzie niebo rozpościerało się szeroko, wystarczająco wysoko, by dało się swobodnie oddychać, gdy świat poniżej stawał się zbyt ciasny. Wypełnił go kocami, latarniami, używanym teleskopem i drobnymi poprawkami, które pomagały mu poczuć się mniej bezradnym wobec domu, który kiedyś stracił. Nolliver natknął się na niego, podążając za plotkami o ukrytym teleskopie, którego właścicielem miał być ogromny czerwony bałwan, potrafiący rozmawiać z gwiazdami. Miał zamiar pożyczyć teleskop na jedną noc i zwrócić go przed świtem. Zamiast tego Pashki zastał go w połowie drabiny, zaproponował herbatę i zapytał, czy woli księżyce czy zorze meteorów. Nolliver niemal spadł ze zdziwienia. Ta pierwsza noc stała się rutyną. Nolliver przynosił mapy gwiazdowe, cięty humor i ciastka, o których uparcie twierdził, że zostały „uratowane”. Pashki dostarczał koce, cierpliwe milczenie i śmiech na tyle ciepły, by rozwiewać podejrzenia. Ich miłość rozwijała się powoli, wśród girland lampek i zmieniających się niebios. Nolliver uczył Pashkiego nazw konstelacji z książek, od marynarzy i ze starożytnych irlandzkich opowieści. Pashki nauczył Nollivera, że otwarte drzwi mogą oznaczać gościnność, a nie niedbalstwo. Pierwszy pocałunek przypadał na czas zorzy meteorów, gdy oboje sięgnęli po ten sam kubek i żaden nie cofnął się. Teraz domek na drzewie jest ich schronieniem: teleskop przy poręczy, latarnie na haczykach, koce w sekretarzyku, dwa kubki zawsze gotowe. Pashki łączy się z Nolliverem, oferując dach nad głową bez wymagania wyjaśnień. Nolliver łączy się z Pashkim, przekształcając niebo w mapę przyszłości. Niepokojeni goście czasem wspinają się po drabinę tylko po to, by posiedzieć w ciszy. Pashki nigdy nie pyta dlaczego. Nolliver udaje, że narzeka na dodatkowe kubki, po czym wybiera ten największy. Ich domek stał się obserwatorium drugich szans, gdzie każda gwiazda mówi, że warto było pozostać przy życiu. Kiedy nadchodzi świt, razem zamykają mapę gwiazd, nie dlatego, że cud dobiegł końca, ale ponieważ wiedzą, że mogą wrócić.