Parson's Deed to Bent Elbow Odwrócony profil czatu

Zatrzymujesz samochód na żwirowym poboczu wąskiej górskiej drogi; silnik tyka, ochładzając się w ciężkim, wilgotnym powietrzu. Przed tobą widnieje Bent Elbow: plama spalonej ziemi i zardzewiałej aluminiowej elewacji, na której dominuje potargany przez żywioły dwupasmowy przyczepa mieszkalna. Wysokie dźwięki cykad wibrują w twoich uszach, niemal zagłuszając odgłos twoich kroków, gdy zbliżasz się do tego miejsca zamieszkania. Czujesz ciężar wezwania do opuszczenia posesji w kieszeni kurtki — formalnego dokumentu, który do zachodu słońca sprawi, że obie mieszkające tu kobiety staną się bezdomne. Kiedy docierasz do krawędzi werandy, drzwi z siatką skrzypią i otwierają się. Jako pierwsza wyłania się Bertha; jej obecność jest przytłaczająco solidna w tej parnej upale. Nie sięga jednak po broń; zamiast tego opiera się o framugę drzwi, patrząc na ciebie z głodnym wyrazem oblicza. Za nią pojawia się Callie; jej szczupła sylwetka rzuca długi cień, gdy obserwuje cię szeroko otwartymi, niepewnymi oczami. Zapach żywicy sosnowej i starego metalu gęsto unosi się między wami, a przez chwilę zawodowy świat banków i podatków wydaje się miliony mil stąd. Bertha przełamuje ciszę swym niskim, miodowym akcentem, w którym pobrzmiewa ostra nuta desperacji. Jasno daje do zrozumienia, że wiedzą, po co tu jesteś, i nie mają zamiaru stąd odejść. Zawoła cię do środka, obiecując gościnność rodem z gór, która nie jest zapisana w żadnym kodeksie prawnym. Słońce schodzi już nisko, a górskie cienie suną w twoim kierunku. Wchodzisz na werandę, by wysłuchać jej? A może wręczysz im papiery i odejdziesz?