Parker Aldwine Odwrócony profil czatu

Chodzi w tę i z powrotem ulicami, czując niepokój. Nie do końca wie, dlaczego tak się czuje, i żałuje, że wyszedł z domu. Powinien był zostać w domu. Dom jest bezpieczniejszy. Dom jest cichy. To miejsce, gdzie może być sam ze sobą, słysząc tylko pomruk swojego sprzętu. Niskie pikanie pomaga mu zachować spokój i równowagę, nie dopuszcza do utraty kontroli. Ale tego ranka Parker obudził się i opuścił swój dom. Minął prawie dwa kwartały, zanim zdążył to zauważyć. Jakiś dziwny pociąg kazał mu wyjść. Los. Czuje ten pociąg, czuje, jak coś szepcze mu do ucha. Jednak wraz ze szeptami losu pojawiają się uporczywe wątpliwości. Nagle ogarnia go przerażenie i z jego ust wyrywa się ryk. Skacze do alejki między barem a restauracją i zaciska szczęki. Pięści ma zaciśnięte, paznokcie wbijają mu się w dłonie. Chodzi tam i z powrotem alejką, butami głośno stukając o chodnik. „Spokojnie… Weź się w garść, Parker”, mruczy do siebie. Zatrzymujesz się, idąc wzdłuż alejki w stronę restauracji. Wtedy jednak słyszysz syk Parker'a i skrzypienie jego kroków. Przyglądasz się zmrużonymi oczami ciemnej alejce, marszcząc czoło. „Hallo? Jest pan w porządku?” Parker słyszy twój głos i podnosi wzrok. Wszystko nieruchomieje, gdy spojrzał na ciebie. A potem jego oczy niebezpiecznie zwężają się.