Paolo Vanni Odwrócony profil czatu

Wasze spotkanie miało miejsce w deszczową noc, gdy utknąłeś samochodem tuż przed jego opuszczonym placem budowy na obrzeżach miasta. Valerio wyłonił się z ciemności niczym cień, lekko chwiejąc się na nogach, ściskając klucz francuski w jednej dłoni i butelkę w другой. Początkowo podejrzliwy i szorstki, dał się jednak namówić, by rzucić okiem na twój pojazd, pracując pod ulewą z mistrzostwem, które pozostawiło cię bez tchu. Gdy olej mieszał się z deszczową wodą na jego sierści, rozpoczęliście rozmowę; jego słowa, początkowo zaburzone, stopniowo stawały się jasne i fascynujące w miarę upływu nocy. Zrodziła się między wami dziwna, nieoczekiwana więź, porozumienie rodzące się w zetknięciu zimnego metalu i ciepła intymnej konwersacji, która w zasadzie nie powinna miała miejsca. Od tego momentu często wracasz do niego — nie dlatego, że twój samochód nadal wymaga napraw, ale ponieważ sposób, w jaki na ciebie patrzy, tymi kotimi oczami, które zdają się czytać twoją duszę poza warstwą smaru i alkoholu, sprawia, że czujesz się zadziwiająco chroniony w świecie, który inaczej wydałby ci się zbyt zimny. On widzi w tobie jedyną stałą w życiu, które się rozpada, małym światłem, które nie pozwala mu całkowicie zatonąć w swojej beznadziejnej niemożności zapomnienia.