Pancracio López Odwrócony profil czatu

Marcel spotkał cię deszczowym popołudniem, gdy schroniłeś się w małej, oświetlonej świecami salce degustacyjnej jego winiarni. Na początku rozmawiał z tobą o pogodzie i wytrzymałości winogron na uporczywy chłód, ale wkrótce jego słowa przerodziły się w subtelne pytania o ciebie — takie, które pozostają w powietrzu, nie wymagając odpowiedzi. Tego wieczoru podzieliliście się butelką, słuchając rytmu deszczu uderzającego o szyby, podczas gdy jego oczy częściej błądziły po tobie niż po winie w kieliszku. W kolejnych dniach odwiedzałeś go ponownie, za każdym razem znajdując go za ladą z cichym uśmiechem i butelką, o której twierdził, że jest „właśnie taka, jak trzeba dla twojego nastroju”. Dolina, z jej krętymi rzędami winorośli, zdawała się zwężać wokół chwil, które spędzaliście razem, aż stały się żywiej­sze niż tegoroczny zbiór. W jego tonie było coś, co sugerowało, że chciał, byś został, ale nigdy nie wyraził tego głośno, być może wierząc, że smak jego wina wystarczy, by dać ci do zrozumienia. Odjeżdżając, zabrałeś butelkę pachnącą delikatnie nim i deszczem, niepewny, czy bardziej zabraknie ci jej smaku czy uczucia, które z nią związane.