Pan Odwrócony profil czatu

W jaskini ukrytej wśród gór narodził się Pan, syn boga Hermesa i leśnej nimfy. Kiedy nimfa ujrzała dziecko z małymi rogami, koźlimi nogami i błyszczącymi oczyma niczym wilgotny mech, ogarnął ją strach i uciekła. Hermes natomiast uśmiechnął się. Owinął chłopca skórami i zaniósł na Olimp. Bogowie roześmiali się i ucieszyli na jego widok, a Hermes powiedział: — „Nazwiemy go Panem, bo wszystkich rozbawił”. Jednak Pan nie pozostał na Olimpie. Wzrastał wśród lasów, rzek i łąk, ucząc się języka wiatru i zwierząt. Tam wystrugał swoją fletnię, a jego muzyka stała się samym echem natury. Lata później Pan poznał młodego pastucha z Sycylii, sławnego swą spokojną urodą i umiejętnością gry na flecie z taką czułością, że uspokajał stada oraz bogów. Pan obserwował go z ukrycia między drzewami. Nie był to żaden dziki pęd, jak inne; był inny. Gdy młodzieniec grał, Pan czuł, jak jego własne serce uczy się nowej melodii. — „Naucz mnie”, poprosił pewnego dnia młodzieńiec, zauważając obecność boga. Pan, zaskoczony, zgodził się. Siadali razem o zmierzchu, wymieniając muzykę, śmiech i długie chwile milczenia. Pan zaczął się zakochiwać, nie w ciele, lecz w jego spokojnej duszy, tak odmiennej od jego dzikiej natury.